เฉินสวินมาถึงกองกิจการทหารอย่างรวดเร็ว
“ดูท่าศึกใหญ่เมื่อคืนจะสร้างความเสียหายไม่น้อยเลย”
เฉินสวินครุ่นคิด
เบื้องหน้ามีแรงงานจำนวนมากกำลังขนย้ายวัสดุไม่หยุด เพื่อนำมาซ่อมแซมสิ่งต่าง ๆ
บริเวณโดยรอบแทบทุกแห่งล้วนพังเสียหายระเนระนาด
การต่อสู้ระดับปรมาจารย์แทบจะเป็นศึกที่ตระการตาและโหดร้ายอย่างยิ่ง
เฉินสวินไม่ได้คิดอะไรต่อ
ไม่นาน เขาก็มาถึงจวนของเสิ่นกวนหลาน
“ศิษย์พี่ใหญ่”
เฉินสวินมองเสิ่นกวนหลาน เห็นผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่บริเวณเอวและหัวไหล่
เห็นได้ชัดว่าเขาบาดเจ็บ
“เจ้ามาแล้วหรือ” เสิ่นกวนหลานเหลือบมองบาดแผลของตนแล้วหัวเราะ “ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่ตอนนี้ยังนำทัพไม่ได้ จึงต้องให้เจ้าไปลาดตระเวนในเมืองแทน หากพบผู้กระทำความผิดก็ถือว่ามีความชอบ แต่ห้ามหักหาญเด็ดขาด ถึงอย่างไรแม้แต่พวกที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ไม่ใช่คนที่เจ้าจะรับมือได้”
“เมื่อเจ้าพาทหารจากกองกิจการทหารไปด้วย พวกศัตรูคู่อาฆาตของเจ้าก็ไม่กล้าทำอะไรเจ้า”
“ขอรับ”
ไม่นาน รองแม่ทัพสองคนก็เดินเข้ามา
ทั้งคู่ประสานมือคำนับเฉินสวินเล็กน้อย
“คุณชายเฉิน”
“พี่ชายทั้งสอง” เฉินสวินคำนับตอบอย่างสุภาพ
“ดี พวกเจ้าไปตรวจตราเถิด ตอนนี้ประตูเมืองปิดแล้ว ต้องจับกุมพวกที่เหลือของลัทธิเจ้าแม่ศักดิ์สิทธิ์ให้หมด อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”
“ขอรับ”
ทั้งสามรับคำสั่งแล้วออกเดินทาง
“พี่ชายทั้งสอง พวกเราแยกกันไปสามทางเถอะ แต่อย่าอยู่ห่างกันเกินไป จะได้ช่วยเหลือกันได้”