หลังจากลาดตระเวนตลอดทั้งวัน
เฉินสวินก็พบศิษย์พี่รองอย่างรวดเร็ว
「ศิษย์พี่ ข้าได้ตำรับโอสถมาโดยบังเอิญ อยากลองหาสมุนไพรมาปรุงดู ไม่ทราบว่าที่นี่มีสมุนไพรเหล่านี้หรือไม่」
เฉินสวินเอ่ยขึ้น
「ของพวกนี้เป็นตำรับช่วยสงบจิตและผนึกวิญญาณ เจ้าเอายาพวกนี้ไปทำอะไร หรือว่าเจ้าเข้าสู่มารจนธาตุไฟเข้าแทรกแล้ว」
ฝางเสวยเอ๋อร์ตกใจขึ้นมาทันที
ทว่าเมื่อมองเฉินสวินแล้ว นางก็เห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทีเลือดลมปั่นป่วนแต่อย่างใด
「เอาละ ในเมื่อเจ้าอยากลองปรุงเล่น ก็ปรุงเถิด」
ฝางเสวยเอ๋อร์รับตำรับไปดู
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย
「ของพวกนี้ราคาไม่ถูกเลยนะ」
「รวมทั้งหมดหนึ่งพันตำลึง เจ้ารับไหวหรือไม่ มีทั้งหมดสิบชุด」
「ได้」
เฉินสวินกัดฟันตอบ
สิบชุดราคาเงินหนึ่งพันตำลึง แพงจนน่าตกใจจริง ๆ
แต่ในเมื่อที่นี่มีขาย เรื่องก็ง่ายขึ้นแล้ว
เฉินสวินไม่ได้พูดอะไรต่อ
จากนั้นเขาก็หอบเตาหลอมโอสถกลับบ้านไปทันที
「เจ้าคิดจะลงมือทำเองจริง ๆ หรือ」
ชายป่าเฒ่าผู้นั้นปรากฏกายขึ้นข้างเฉินสวินอย่างกะทันหัน ทั้งยังดูสติฟั่นเฟือน
ขนทั่วร่างเฉินสวินลุกชัน สัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตรายพลันส่งสัญญาณเตือนอย่างต่อเนื่อง
แต่เฉินสวินก็ยังสงบสติลงได้
「ใช่」
เฉินสวินไม่สนใจชายป่าเฒ่า
「เจ้าเป็นศิษย์ของไป๋อวิ๋นเซิงหรือ」
ชายป่าเฒ่าเพียงมองเส้นทางการไหลเวียนของเลือดลมในร่างเฉินสวินแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
มือของเฉินสวินชะงัก เขาพยักหน้าเบา ๆ
จากนั้นก็ทำสิ่งที่กำลังทำต่อไป