“ที่รัก เชื่อผมนะ ผมพูดจริง ไม่ได้หลอกคุณ เมื่อก่อนผมไม่เข้าใจจริง ๆ... ตั้งแต่คุณเข้ามาอยู่ข้างกาย ผมถึงค่อย ๆ เข้าใจว่าความชอบกับความรักคืออะไร”
“ผมบอกไม่ได้ว่ามันเริ่มจากอะไร อาจเป็นความหวั่นไหวแรกพบ อาจเป็นเพราะเห็นหน้าสวยแล้วเกิดใจ หรืออาจวางแผนมานานจนหลงใหลหัวปักหัวปำ... จะพูดแบบไหนก็ได้ สรุปแล้ว...”
เขาก้มลง ริมฝีปากแนบไปตามลำคอของเธอ จุมพิตแผ่วเบาหลายครั้งราวกับประทับตรา ก่อนจะผละออก แล้วใช้ปลายจมูกถูไล้ใบหูของเธอ
“ที่รัก ในสายตาผม ในใจผม แล้วก็ตรงนี้...” เขาขยับตัวเล็กน้อย “มีแต่คุณคนเดียว”
กู้เจียวเจียวไม่ปล่อยให้เขาอธิบายต่ออีก เธอปิดปากเขาด้วยริมฝีปากของตัวเอง
เสียงภายในห้องทำงานดังต่อเนื่อง ทว่าถูกประตูบานหนากั้นเอาไว้ จึงไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย
————————
กระทั่งฟ้ามืดลง
เผยอวิ๋นหวยจัดการดูแลทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วก็นั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน เริ่มเร่งสะสางงานที่กองพะเนิน ปากกาหมึกซึมลากผ่านกระดาษรวดเร็วราวกับกำลังเร่งทำภารกิจนัดหมายที่ใกล้ไม่ทันเวลา
ในห้องพักผ่อน กู้เจียวเจียวรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย จึงนอนคว่ำพักผ่อนพลางไถแท็บเล็ต
บอดี้การ์ดเคาะประตูห้องทำงาน เผยอวิ๋นหวยขานรับ
“เข้ามา”
บอดี้การ์ดก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวแล้วลดเสียงลง “ประธานเผย วันนี้มีผู้ชายคนหนึ่งขวางคุณหนูไว้ แล้วยังขอให้คุณหนูเป็นแฟนด้วยครับ”