กู้เจียวเจียวชะงักงันไป
เธอมองดวงตาคู่นั้นที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ดวงตาหงส์ที่ปกติฉายแววเกียจคร้านและไม่ยอมใคร บัดนี้กลับถอดหน้ากากทุกชั้นออก เผยให้เห็นความรู้สึกหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา
ความรู้สึกเหล่านั้นหนักหน่วงเกินไป จนทำให้เธออึดอัดแน่นหน้าอก
เธอก้มหน้าลง เสียงแผ่วเบากว่าเดิมเล็กน้อย “...คุณเกลียดฉัน แล้วยังอยากนอนกับฉันอีกเหรอ?”
“ใช่” เยี่ยนหลินโจวตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เกลียดคุณกับอยากได้คุณ มันไม่ขัดกันสักหน่อย”
มือของกู้เจียวเจียวลูบหลังเขาเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับกำลังปลอบโยน ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงเอ่ยเสียงเบา
“นอนด้วยกันได้...แต่ห้ามซุกซนนะ”
ศีรษะของเยี่ยนหลินโจวที่ซบอยู่ตรงซอกไหล่เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงอู้อี้เจือความน้อยใจ
ศีรษะของเยี่ยนหลินโจวที่ซบตรงซอกไหล่เธอหยุดนิ่ง ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดลำคอ เสียงอู้อี้ทั้งยังเจือความอัดอั้น ท่าทีโอหังของผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกติแทบจะค้ำฟ้า พลันหดหายไปกว่าครึ่ง
“ได้ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ช่วยกอดฉันไว้หน่อย ไม่อย่างนั้นฉันนอนไม่หลับจริง ๆ”
ใบหน้าของกู้เจียวเจียวร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ใบหูแดงก่ำแทบจะมีควันลอยออกมา
เธอรีบหลับตาปี๋ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ฝ่ามือร้อนราวกับมีไฟลุกอยู่ เธอกลั้นหายใจ พยายามสะกดจิตตัวเองอย่างบ้าคลั่ง: รีบนอน รีบนอน อย่าคิดอะไรทั้งนั้น