ภายในโถงทางเดิน ผู้บริหารหลายคนที่กำลังกอดแฟ้มเตรียมรายงานงานเห็นเขาเดินฉับ ๆ เข้ามา ต่างก็ชะงักงัน
“ท่านประธานเยี่ยนครับ การประชุมช่วงบ่าย—”
“เลื่อนไปก่อน”
เขาทิ้งคำสั้น ๆ ไว้เบื้องหลัง ก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์
ประตูลิฟต์ปิดลง ผู้บริหารหลายคนมองหน้ากันไปมา นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้านายตัวเองเลิกงานก่อนเวลา
ไม่รู้ว่าเป็นโครงการใหญ่ขนาดไหน ถึงทำให้ท่านประธานเยี่ยนวางงานแล้วออกไปจัดการด้วยตัวเอง
ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ ใครจะคิดว่าเขาแค่จะไปกันภรรยาไม่ให้หนีออกไปสวมเขาให้ตัวเอง
เยี่ยนหลินโจวขับรถกลับคฤหาสน์ชิงเยี่ยนแทบจะเหยียบมิดไมล์ คันเร่งถูกกดอย่างรีบร้อนและหนักหน่วง
ตอนเขาผลักประตูเข้ามา กู้เจียวเจียวกำลังสวมกระโปรงลายดอกเล็ก ๆ เดินลงบันไดมา เตรียมจะออกไปข้างนอก
พอเห็นเขากลับมา เธอก็ประหลาดใจเล็กน้อย “เอ๊ะ? บริษัทคุณเลิกงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
เยี่ยนหลินโจวมองเธอ สายตาหยุดอยู่ที่กระโปรงของเธอชั่วขณะ “คุณจะไปไหน?”
“ไปกินข้าวไง” กู้เจียวเจียวจัดชายกระโปรง “จี้ยางชวนฉันไปกินข้าวด้วยกัน”
“ห้ามไป”
กู้เจียวเจียวเอียงศีรษะเล็กน้อย “ทำไมล่ะ?”
เยี่ยนหลินโจวยังคงสีหน้าเรียบเฉย “ลืมแล้วเหรอ? คุณยังติดหนี้ผมอยู่กว่ายี่สิบล้าน ยังมีอารมณ์ออกไปกินข้าวอีกเหรอ?”
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วมองลงมาจากด้านบน “อยู่บ้าน ผมจะหักหนี้ให้หนึ่งล้าน”
กู้เจียวเจียวกะพริบตาปริบ ๆ “ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ? ตกลงค่ะ”