กู้เจียวเจียวเอนพิงไหล่เขาแล้วพยักหน้า
เผยอวิ๋นหวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหมายเลขหนึ่ง
“พาคนมาที่ทางลาดตรงโค้งถนนฝั่งตะวันตกของภูเขาฉางสุ่ย ห่างไป 20 ลี้ จัดการอุบัติเหตุให้เรียบร้อย พาคนมาเยอะหน่อย แล้วจัดการคนรอบข้างให้หมด ไม่ต้องสนว่าต้องจ่ายเท่าไร ขอแค่สะสางเรื่องนี้ให้จบก็พอ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค
“เอารถคันใหม่มาด้วย รีบหน่อย”
“ครับ”
ปลายสายวางโทรศัพท์อย่างฉับไว
เขาผลักประตูลงจากรถ อ้อมไปทางฝั่งคนขับ แล้วอุ้มกู้เจียวเจียวออกมาจากรถ กอดกระชับไว้ในอ้อมแขน
“ที่รัก พักสักหน่อยนะ เดี๋ยวจะมีคนมาจัดการทางนี้”
กู้เจียวเจียวพยักหน้าแล้วหาวออกมา
เมื่อครู่เธอเกร็งเครียดจนแทบขาดใจ พอผ่อนคลายลง หนังตาก็หนักอึ้งขึ้นมาทันที
เธอหลับตา ซุกหน้าเข้ากับอกเขาเบา ๆ
เผยอวิ๋นหวยก้มมองเธอ สายตาจับจ้องไม่วอกแวก ราวกับกำลังนับว่าขนตาของเธอกะพริบกี่ครั้ง หรือสังเกตว่าลมหายใจสม่ำเสมอหรือไม่
ความหวาดผวาที่เขาเพิ่งเผชิญยังไม่จางหายไปจากใจ ตรงอกยังคงตึงแน่นอยู่ราง ๆ
ไม่นาน รถธรรมดาที่ไม่สะดุดตาสิบกว่าคันกับโรลส์-รอยซ์คันใหม่เอี่ยมอีกคันก็ทยอยจอดเรียงกัน
ชายชุดดำหลายสิบคนลงจากรถ ยืนเรียงอยู่ริมถนน ชายที่เป็นหัวหน้าก้าวเร็ว ๆ เข้ามาหา
“ประธานเผย”
“อืม”
เผยอวิ๋นหวยรับคำ อุ้มกู้เจียวเจียวเดินไปยังรถคันใหม่โดยไม่หันกลับมา
“จัดการให้หมดจด ไม่ว่าคนในรถจะตายหรือยังมีชีวิตอยู่ พาตัวไปจัดการ”
“ครับ”
คนเหล่านั้นแยกย้ายกันทำหน้าที่ บางคนลงไปตรวจดูด้านล่างเนิน บางคนหยิบอุปกรณ์ออกมาทำความสะอาดถนน ส่วนคนอื่นก็เริ่มโทรศัพท์ติดต่อคนที่ควรติดต่อ