เสียงน้ำไหลหยุดลง ประตูเปิดออกอีกครั้ง เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมา เส้นผมเปียกชื้นแนบอยู่ข้างแก้ม
เขาถือไดร์เป่าผมให้เธอนั่งลงข้างเตียง ก่อนสอดนิ้วผ่านเส้นผมที่แห้งไปครึ่งหนึ่งแล้วค่อย ๆ เป่าให้แห้งอย่างเบามือและพิถีพิถัน
พอเป่าเสร็จ เขาก็เก็บไดร์แล้วนั่งลงข้างเธอ อุ้มเธอมานั่งบนตัก หันหน้าเข้าหากัน
“บอกผมสิ ทำไมถึงช่วยคนที่ไม่รู้จัก?”
มือของกู้เจียวเจียววาดวงกลมบนอกเขาซ้ำไปซ้ำมา ปลายนิ้วจงใจไล้ผ่านผิวแดงระเรื่อแผ่วเบา น้ำเสียงฟังดูไม่ใส่ใจนัก
“ฉันแค่หมั่นไส้เถียนเสี่ยวเยว่ อยากซัดเธอสักที ใครใช้ให้ทำหน้าตาน่าซัดแบบนั้นล่ะ”
เผยอวิ๋นหวยกุมมือซุกซนของเธอไว้
“ผมสอนคุณยังไง? เวลาเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าอีกฝ่ายมีคนมากกว่าคุณต้องทำยังไง?”
เธอตอบต่อราวกับท่องบทเรียน
“ถ้าไม่มีฝีมือพอจะจัดการอีกฝ่ายให้ราบคาบในครั้งเดียว ก็อย่าไปยุ่ง อย่าไปมอง วิ่งหนี! แล้วโทรหาคุณ จากนั้นค่อยเอาคืนให้สาสม”
เขามองเธอแวบหนึ่ง “แล้วคุณทำยังไง?”
เธอดึงมือออกจากมือเขา แล้วเล่นกับผิวแดงระเรื่อบนอกเขาต่อไป
“ใจร้อน ไม่คิดถึงผลที่จะตามมา จนตัวเองบาดเจ็บ...แต่...”
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาสุกใส “ถ้ามีครั้งหน้า ฉันก็จะทำแบบนี้อีก ฉันไม่ใช่ลูกพลับนิ่มสักหน่อย! จะเอาคำว่ามีมารยาทมาเป็นข้ออ้าง แล้วตามใจนิสัยเสียของเธอทำไม”
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยในโลกเดิม เธอเองก็เคยถูกคนรังแก จึงเข้าใจความรู้สึกแบบนั้นดี
คนอื่นเธออาจไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง แต่ถ้าไม่อัดเถียนเสี่ยวเยว่สักยก ก็คงรู้สึกผิดต่อเจ้าของร่างเดิมและตัวเอง