เถียนเสี่ยวเยว่กับกู้เจียวเจียวแตกหักกันตั้งแต่ตอนมัธยมต้นปีสาม
คะแนนรวมของเธอขาดไปหนึ่งคะแนน จึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยเยี่ยนไม่ติด และไปเรียนที่มหาวิทยาลัยข้างเคียงแทน
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังแวะมาทางนี้อยู่บ่อย ๆ เพราะมหาวิทยาลัยเยี่ยนเต็มไปด้วยคนเก่ง อีกทั้งคนที่บ้านมีฐานะก็มีกันดาษดื่น ยกเว้นนักศึกษายากจนไม่กี่คนที่สอบเข้ามาด้วยความสามารถของตัวเอง
และคนประเภทที่เถียนเสี่ยวเยว่ชอบกลั่นแกล้งที่สุดก็คือพวกนั้น
ขณะนี้ เธอกำลังพาหญิงสาวอีกสองคนมายืนขวางอยู่ตรงตีนบันได เบื้องหน้ามีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
ผมของชายหนุ่มยาวเล็กน้อย ปรกลงมาบดบังดวงตา รูปร่างค่อนข้างผอม เขาสวมเสื้อคลุมเก่าที่ซักจนสีซีด ขอบแขนเสื้อเริ่มรุ่ยแล้ว
เขาก้มหน้าเหมือนคิดจะเดินอ้อมไป แต่เถียนเสี่ยวเยว่ก้าวขวางไปทางซ้าย ปิดทางเขาไว้ หญิงสาวอีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เข้ามาล้อมตาม
“ไอ้ยาจก สภาพอย่างแกยังกล้ามาโผล่ที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนอีกเหรอ? เจอคุณหนูอย่างฉันแล้วยังไม่รู้จักทักทายอีกหรือไง?”
ชายหนุ่มไม่พูดอะไร เพียงเปลี่ยนทิศทางจะเดินหนี เถียนเสี่ยวเยว่ก็ขยับมาขวางอีกครั้ง น้ำเสียงดังขึ้นเล็กน้อย
“อ้าว ยังไม่ยอมอีกเหรอ?”
เธอยกเท้าขึ้น ใช้ปลายรองเท้าแตะพื้นสองสามที
“เห็นไหม รองเท้าคู่นี้ของคุณหนูราคาแสนหนึ่ง แกเพิ่งเดินมาชนฉันโดยไม่ระวังเมื่อกี้—”
เธอก้าวเข้าไปประชิดเขา
“คุกเข่าลง เลียรองเท้าฉันให้สะอาดเหมือนหมา ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกค่าเสียหายจากแก”
หญิงสาวอีกสองคนยกมือปิดปากหัวเราะ เสียงดังพอให้คนที่เดินผ่านไปมาโดยรอบได้ยิน แต่ก็ไม่ดังจนเกินไป