กู้เจียวเจียวโอบคอเขาแล้วนั่งคุกเข่าอยู่บนตัก น้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับเคลือบด้วยน้ำผึ้งชั้นหนึ่ง
“ศาสตราจารย์เผย—ฉันเชื่อฟังมากแล้วนะคะ คุณจะไปหาสาวหวานที่เชื่อฟังแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?”
เสียงเรียก “ศาสตราจารย์เผย” ดังเข้าหู หัวใจของเขาพลันเต้นพลาดไปจังหวะหนึ่ง สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอชั่วขณะ ราวกับถูกบางสิ่งกระแทกเข้าเบา ๆ
เขาหลุบตาลง แขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างช่วยจัดกระเป๋าหนังสือให้ ท่าทางไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า
“ได้ ๆ บ้านเราน่ะเบบี๋หวานที่สุด เชื่อฟังที่สุดแล้ว ไปกันเถอะ”
กู้เจียวเจียวกระโดดลงจากตัวเขา แล้วสะพายกระเป๋าขึ้นอีกครั้ง
“บ่ายนี้ฉันมีเรียนเต้น ถ้าคุณจัดการธุระเสร็จแล้วก็มารับฉันนะ”
“อืม ได้ ฉันให้บอดี้การ์ดคอยคุ้มกันเธอดีไหม?”
“ไม่เอา ฉันไม่อยากมีเครื่องดักฟังเต็มไปหมด แม้แต่พูดสักคำก็ยังมีคนได้ยิน ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยสักนิด”
ปากของเธอยื่นจนแทบชี้ขึ้นฟ้า
เผยอวิ๋นหวยส่ายหน้าอย่างจนใจ
ทั้งสองเดินเคียงกันออกจากอาคารเรียน
ตรงสุดทางเดิน เจียงซูเยี่ยนยืนอยู่บนขั้นบันได โบกมือเรียกเธอ
“เจียวเจียว! ฉันอยู่นี่!”
ดวงตากู้เจียวเจียวเป็นประกาย รีบเดินเข้าไปหา
“ซูเยี่ยน!”
เด็กสาวทั้งสองคุยกันเจื้อยแจ้ว
เผยอวิ๋นหวยยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว มองพวกเธอแวบหนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินไปยังลานจอดรถ
เขาเปิดประตูรถ ก้มตัวเข้าไปนั่ง สตาร์ตเครื่องแล้วขับออกจากมหาวิทยาลัย