จนเธอแทบหายใจไม่ทัน จึงถีบเขาไปทีหนึ่ง
เสียงดัง “จุ๊บ!” ทั้งสองจึงผละออกจากกัน
“กลับบ้าน ฉันหิวแล้ว!”
“งั้นคุณยังโกรธอยู่ไหม?” เขารีบขยับเข้ามาใกล้ แววตาเผยความหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังอยู่หลายส่วน
“ยอมรับฉันได้ไหม? ฉันชอบคุณมาสองปีแล้วนะ จริง ๆ! ฉันสาบานต่อฟ้าเลย...”
กู้เจียวเจียวทนฟังต่อไม่ไหว ยกมือปิดปากเขาไว้ แล้วเชิดคางขึ้น
“พูดอะไรเลี่ยน ๆ เชยจนฝุ่นจับ ปล่อยคุณไปก่อนก็แล้วกัน ไปกันเถอะ”
เผยอวิ๋นหวยถูกท่าทางแสนหยิ่งของเธอทำให้ขบขัน แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เขาก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมแขน
เธอคล้องขาไว้รอบเอวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองเดินออกไปด้วยกัน
“วันนี้ผมพาคุณไปกินข้างนอก ร้านอาหารส่วนตัวแถวย่านเมืองเก่ามีเมนูใหม่” เขาพูดปลอบเสียงเบา
มือของกู้เจียวเจียวอยู่ไม่สุข ลูบไล้ตรงกระเป๋าเสื้อบริเวณอกเขาซ้ำไปซ้ำมา
ฝีเท้าเขาชะงักกึก ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอพลันเปลี่ยนไปทันที
“ที่รัก... ไม่ ไม่ได้นะ... ข้างนอก”
กู้เจียวเจียวเหลือบมองขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน แล้วมองใบหูที่แดงก่ำของเขา “หัวโบราณ”
“ผมไม่ได้หัวโบราณ ความคิดผมก็ทันสมัยมากนะ”
เขาโต้แย้งด้วยสีหน้าจริงจัง แต่กลับเร่งฝีเท้าชัดเจน อุ้มเธอเดินเร็ว ๆ ไปถึงรถ เปิดประตูแล้วพาเธอเข้าไปนั่ง
เสียง “ปัง” ดังขึ้นเมื่อประตูรถปิดลง
จากนั้นไม่นาน แขนขาวผ่องข้างหนึ่งก็พลันแนบลงบนกระจกรถ นิ้วมือกำกระจกแน่นแล้วคลายออก
เสียงต่ำอู้อี้ดังมาจากในรถ
“ที่รัก ผมก็ทำเป็น... คุณชอบไหม?”