เวลาราวกับยืดยาวออกไปไม่รู้จบ กู้เจียวเจียวหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย แม้แต่เสียงก็แหบพร่า “เผยอวิ๋นหวย~”
เผยอวิ๋นหวยเงยหน้าขึ้นมา คางเปียกชื้นเป็นประกาย มุมปากแดงระเรื่อเล็กน้อย
“เบบี๋ เรียกสามีสิ”
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงหลายครั้ง ก่อนจะยกมือเช็ดหน้าแล้วเอ่ยขึ้น
“เรามาถึงขั้นนี้กันแล้ว คุณยังไม่คิดจะไปจดทะเบียนสมรสกับผมอีกเหรอ เรียกสามีสิ”
กู้เจียวเจียวเม้มริมฝีปากแล้วส่ายหน้า
สีหน้าของเผยอวิ๋นหวยหม่นลงเล็กน้อย ความยึดติดในแววตาค่อย ๆ เผยออกมา ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอีกครั้ง
“เบบี๋ คุณดูสิ—”
เขายกมือขึ้นตรงหน้าเธอ
“คุณเป็นแบบนี้แล้ว มีแค่ผมที่ทำให้คุณพอใจได้ แต่งงานกับผมเถอะ ผมจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง คุณว่าอย่างไรก็อย่างนั้น คุณอยากให้ทำแบบไหน ผมก็ทำแบบนั้น ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ยอมลดทิฐิมาอยู่เป็นเพื่อนและฟังคุณ”
“ดีไหม ผู้ชายแบบนี้ทิ้งไปก็น่าเสียดาย ยอมให้ผมครอบครองคุณได้ไหม”
กู้เจียวเจียวหอบหายใจ มองชายหนุ่มที่หน้ากากแตกกระจายไปหมดคนนี้ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา