กู้เจียวเจียวกลอกตาใส่
“...ฉันเป็นสาวน้อยปีหนึ่ง จะสู้คุณจิ้งจอกเฒ่าตัวโตได้ยังไงล่ะ?”
“ไม่สนหรอก ขอแค่บรรลุเป้าหมายก็พอ”
เธอถลึงตาใส่เขา ก่อนจะลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน
ทั้งสองลงไปกินอาหารเช้าชั้นล่าง เผยอวิ๋นหวยกินเร็วมาก โจ๊กในชามแทบไม่กี่คำก็หมดเกลี้ยง พอวางตะเกียบลงก็เหลือบมองเธออีกครั้ง คล้ายกำลังเร่งให้รีบ
เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสองก็กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
กู้เจียวเจียวสวมชุดแต่งงานหลักแบบเปิดไหล่ แขนสั้นพองฟู คอวีลึกทำจากผ้าตาข่ายโปร่งปักเลื่อมระยิบระยับทั่วทั้งชุด เอวสูงและกระโปรงบานพองเต็มไปด้วยเกล็ดแวววาว เธอยืนหมุนตัวหน้ากระจกหนึ่งรอบ ชายกระโปรงแผ่กว้างราวกับหิมะที่ปกคลุมพื้น หรูหราสง่างามแต่ยังคงความอ่อนหวาน
เธอก้มมองตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นมาฉับพลัน
“คุณคะ แล้วคุณปู่กับคุณย่าของคุณจะทำยังไง?”
เผยอวิ๋นหวยกำลังนั่งยอง ๆ ช่วยจัดชายกระโปรงแต่งงานให้อยู่ ปลายนิ้วจับขอบกระโปรงค่อย ๆ ลูบให้เรียบ เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“อย่าเพิ่งบอกพวกท่าน เราทำให้ท้องก่อน ขึ้นรถแล้วค่อยซื้อตั๋วทีหลัง ถึงตอนนั้นพวกท่านก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เดิมทีคุณปู่คุณย่าก็ชอบคุณมากอยู่แล้ว คุณแต่งกับผม พวกท่านจะคัดค้านอะไรได้”
กู้เจียวเจียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
“อืม แต่ฉันว่าคุณคงโดนซ้อมไม่น้อยแน่ อย่างไรเสียคุณก็เป็นตาแก่กินหญ้าอ่อนนี่นา”
มือของเผยอวิ๋นหวยชะงักกึก เขาเงยหน้ามองเธอ แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
“ที่รัก ผมไม่แก่สักหน่อย ผมจะดูแลตัวเองให้ดี”