กู้เจียวเจียวไม่สนใจเขา หาที่นั่งริมหน้าต่างแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมากินก่อนเป็นอันดับแรก
ไม่ตั้งใจกินข้าวก็เท่ากับมีปัญหาทางความคิด
เธอคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยจนดวงตาเรียวหรี่ลง ก่อนจะกินต่อคำโต ๆ ท่าทางเร่งรีบแต่ไม่เสียกิริยา กลับเผยให้เห็นความกระตือรือร้นอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับอาหารตรงหน้าเป็นของอร่อยที่สุดในโลก
ผู้คนไม่น้อยในโรงอาหารแอบมองมาทางเธอ
มีคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูป แล้วโพสต์ลงเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยพร้อมข้อความว่า “มองสาวสวยกินข้าวแล้วเจริญอาหารตามเลย”
โพสต์เพิ่งลงไปไม่ถึงสิบนาที ยอดถูกใจและความคิดเห็นก็เพิ่มขึ้นรัว ๆ
ที่มุมหนึ่ง ซางจิ้นเหยี่ยนนั่งกินข้าวอยู่ตรงที่นั่งของตัวเอง ก้มหน้ากินอาหารตรงหน้า แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าวันนี้อาหารจืดชืดไปหมด
เขาเงยหน้ามองเงาร่างที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยตรงริมหน้าต่างไกล ๆ อีกครั้ง ก่อนจะหลุบตาลง คีบซี่โครงหมูเข้าปาก
ดูเหมือนจะไม่ได้อร่อยขนาดนั้น เขาคิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
กู้เจียวเจียวกินเสร็จแล้วก็เช็ดปากอย่างสง่างาม นำถาดอาหารไปวางไว้ตรงจุดคืนถาด ก่อนเดินออกจากโรงอาหาร
ช่วงบ่ายไม่มีเรียนแล้ว
เธอยืนคิดอยู่หน้าประตูโรงอาหาร “ต้องรีบหางานพิเศษทำแล้ว เรื่องพิชิตใจพระเอกคงไม่สำเร็จในเร็ว ๆ นี้ ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป งานกรรมกรอย่างฉันก็ต้องทำตามปกติ”