คุณย่าเผยลุกขึ้นยืน ฉวยไม้ขนไก่ในมือเขาไป แล้วฟาดแขนเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง
“พอได้แล้ว! อายุปูนนี้ยังจะมายุ่งเรื่องของคนหนุ่มสาวอีก อาหวยใกล้จะสามสิบแล้ว เจียวเจียวก็สวยขนาดนี้ มาเป็นภรรยาให้อาหวยพอดีเลย อายุห่างกันหน่อยแล้วจะเป็นไรไป? ตอนนั้นคุณตามจีบฉัน ไม่ได้อายุมากกว่าฉันตั้งสิบปีหรือไง? ยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ?”
ผู้อาวุโสเผยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกระแอมเบา ๆ
“นั่นมันคนละเรื่อง...”
“คนละเรื่องตรงไหน?”
“ตอนนี้เจียวเจียวก็ตั้งครรภ์แล้ว ไม่ได้ยินที่อาหวยพูดหรือไง? เด็กสองคนเชียวนะ ระวังหน่อย อย่าทำหลานตัวน้อยของฉันเจ็บล่ะ”
ผู้อาวุโสเผยชะงักไปอีกครั้ง ก่อนกระแอมแล้วหันไปมองทั้งสองคน
“พวกเธอสองคนเต็มใจทั้งคู่ใช่ไหม ไม่มีใครบังคับใครใช่หรือเปล่า?”
ทั้งคู่ส่ายหน้าพร้อมกัน “ไม่มีค่ะ/ครับ”
ผู้อาวุโสเผยวางไม้กวาดลง แล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม เขาผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ ก่อนหัวเราะอย่างเบิกบาน
“เต็มใจทั้งคู่ก็ดีแล้ว! อาหวยมีภรรยา เจียวเจียวมีสามี ทั้งสองคนรู้จักนิสัยใจคอกันดี ต่อไปฉันหลับตาลงเมื่อไรก็วางใจได้แล้ว”
ขอบตาของชายชราแดงเรื่อขึ้นมา
เผยอวิ๋นหวยเดินเข้าไปรินชาให้เขาถ้วยหนึ่ง
“ขอบคุณนะครับ คุณปู่”
“จะมาขอบคุณฉันทำไม? ถ้าจะขอบคุณก็ขอบคุณเจียวเจียวสิ”
เผยอวิ๋นหวยเงยหน้ามองกู้เจียวเจียวซึ่งนั่งอยู่ข้างคุณย่าเผย กำลังถูกอีกฝ่ายจับให้ดื่มน้ำแกง เขาตอบเสียงเบาว่า
“ครับ คนที่ควรขอบคุณที่สุดก็คือเธอ”