ดวงตาของเธอพลันสว่างวาบขึ้นมา
“ถ้าฉันเรียนเก่งแล้ว ต่อไปจะไปเรียนโรงเรียนเดียวกับคุณอาได้ไหมคะ?”
“อืม”
เผยอวิ๋นหวยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องพยายามอย่างหนักเลยล่ะ”
เธอขยับเข้าไปใกล้ทันที น้ำเสียงเจือแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
“ก็มีคุณอาอยู่ทั้งคน! รีบเปิดสูตรโกงให้ฉันสิ สอนฉันเยอะ ๆ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอ้อมไปตั้งสิบปี!”
เผยอวิ๋นหวยก้มมองเธอ แววตาเผยความจนใจระคนตามใจ ก่อนยกมือดีดจมูกเธอเบา ๆ
“ตัวแสบจอมเจ้าเล่ห์”
กู้เจียวเจียวแลบลิ้นใส่เขา ก่อนซุกหน้ากลับลงบนอก มือโอบรอบคอเขาแล้วหลับตาลง ขนตางอนงามปัดผ่านผิวใต้ไหปลาร้าของเขาเบา ๆ
เผยอวิ๋นหวยตบหลังเธอเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่เร่งไม่ช้า
เสียงฟ้าร้องนอกหน้าต่างค่อย ๆ ห่างออกไป เสียงฝนโปรยปรายแผ่วเบาและยาวนาน ราวกับกำลังบรรเลงจังหวะให้ห้องนอนอันเงียบสงบ ลมหายใจของเขาค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น มือหยุดนิ่งอยู่บนแผ่นหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ทั้งสองหลับสนิทไปพร้อมกัน
วันรุ่งขึ้น
ตอนเผยอวิ๋นหวยตื่นขึ้นมา คนในอ้อมแขนยังคงขดตัวอยู่ ร่างงดงามประณีตราวกับตุ๊กตา น่ารักนุ่มนวลและว่าง่าย
ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอยาวนาน ใบหน้าแนบอยู่กับอกเขา ขนตางอนกับปลายจมูกแตะตัวเขา นิ้วมือยังจับชายเสื้อนอนของเขาไว้แน่น
เขาก้มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ผุดความคิดขึ้นมา—บางทีเลี้ยงเธอไว้เหมือนตุ๊กตา คอยแต่งตัวให้ก็ดูไม่เลวเหมือนกัน
เขาค่อย ๆ ดึงแขนออก ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ
หลังล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็สวมเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นขึ้นไปยังห้องออกกำลังกายชั้นสาม