เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยเยี่ยน รถก็จอดสนิทหน้าอาคารเรียน เผยอวิ๋นหวยยกมือช่วยจัดปอยผมตรงไหล่ให้เธอ
“ที่รัก ไปก่อนนะ ผมประชุมเสร็จแล้วจะไปสอน”
กู้เจียวเจียวโบกมือให้เขา ก่อนเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนโดยไม่หันกลับมา ชายกระโปรงสีแดงพลิ้วไหวเบา ๆ อยู่ด้านหลัง
เขาละสายตาแล้วหมุนตัวเดินไปยังห้องประชุมของมหาวิทยาลัย
เมื่อผลักประตูเข้าไป อาจารย์ก็นั่งกันเกือบเต็มห้องแล้ว พอเห็นเขาเข้ามา ต่างก็พยักหน้าทักทาย “อาจารย์เผยมาแล้ว”
เขาพยักหน้ารับเล็กน้อย แล้วนั่งลงตรงที่นั่งแถวหน้าสุดฝั่งซ้าย
เกาจื้อเผิง อธิการบดี นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน เขากระแอมเบา ๆ กวาดตามองทุกคน ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เผยอวิ๋นหวยครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้น
“วันนี้เรียกทุกคนมาประชุมเพื่อแจ้งเรื่องหนึ่งให้ทราบ และหวังว่าอาจารย์ทุกท่านจะถือเป็นอุทาหรณ์”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเปิดเอกสารตรงหน้า
“เหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อนที่มีคนนอกบุกเข้ามาในมหาวิทยาลัย ก่อเรื่องวุ่นวาย และทำร้ายนักศึกษาของเรา ทางมหาวิทยาลัยได้เจรจากับมหาวิทยาลัยคู่กรณีอย่างเป็นทางการแล้ว”
“ขณะนี้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่นที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ได้แก่ เถียนเสี่ยวเยว่และพวกอีกสองคน ถูกมหาวิทยาลัยของพวกเขาให้ออกจากสถานศึกษาแล้ว”
ห้องประชุมเงียบลงชั่วขณะ บ้างสบตากัน บ้างก้มลงพลิกสมุดบันทึก
เกาจื้อเผิงกล่าวต่อ “ส่วนนักศึกษาของเราสองคนที่เข้าข้างอีกฝ่ายและทำให้สถานการณ์บานปลาย ก็จะถูกลงโทษด้วยการคุมประพฤติ”
“เรื่องความปลอดภัยในมหาวิทยาลัยไม่ใช่เรื่องเล็ก วินัยและธรรมเนียมของมหาวิทยาลัยก็ไม่อาจปล่อยให้ใครมาท้าทายได้ เหตุการณ์นี้เตือนให้เรารู้ว่าการดูแลความเรียบร้อยในชีวิตประจำวันจะหย่อนยานไม่ได้ โดยเฉพาะการควบคุมบุคคลภายนอกและการชี้แนะพฤติกรรมของนักศึกษา ต้องทำให้เกิดผลจริง”