ในที่สุดน้ำตาของเซี่ยเฉียวอวี่ก็ร่วงเผาะ เธอหันหลังวิ่งออกไปทันที รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นลานเป็นเสียงถี่รัว
เมื่อวิ่งพ้นประตูใหญ่ของคฤหาสน์ชิงเยี่ยน เธอก็หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองประตูเหล็กที่ค่อย ๆ ปิดลงด้วยแววตาเคียดแค้น พลางกำหมัดแน่น
“ไป๋เจียวเจียว... ทำไมเธอไม่ตายไปซะ ยังกลับมาทำไมอีก...”
เธอยกมือปาดน้ำตาแรง ๆ กัดฟันแล้วหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
หน้โต๊ะอาหาร กู้เจียวเจียวยังคงนั่งอยู่บนตักของเยี่ยนหลินโจว เธอก้มมองมือเรียวยาวงดงามราวกับไม่ใช่มือของคนธรรมดาที่ยังวางอยู่บนเอวตัวเอง
“พอได้แล้ว ปล่อยมือ”
เยี่ยนหลินโจวไม่ยอมปล่อย แขนโอบเธอไว้หลวม ๆ แม้แรงจะไม่มาก แต่ก็ทำให้เธอดิ้นหลุดไม่ได้
เขาเงยหน้ามองเธอเล็กน้อย ดวงตาหงส์คู่นั้นฉายแววปรารถนาอย่างเปิดเผย ปนความร้อนแรงที่ไม่คิดปิดบัง
“เป็นยังไงบ้าง ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เธอต่างหากที่ยั่วฉันเมื่อกี้ แบบนี้ไม่ควรรับผิดชอบหน่อยหรือไง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากแทบจะแนบใบหูของเธอ “จะให้ฉันทำกับเธอแบบไหนก็ได้ หรือจะให้ฉันแค่กอดเธอไว้ก็ได้ ฉันตามใจเธอ เลือกเอาเอง”
กู้เจียวเจียวถลึงตาใส่เขา “เลือกบ้าอะไร! ฉันแค่นั่งเฉย ๆ เอง! เมื่อกี้คุณยังฉวยโอกาสเอาเปรียบฉันอยู่เลย ทำไมไม่พูดถึงล่ะ”
“ก็ถือว่าเอาคืนกันไง”
เขาหัวเราะเบา ๆ แววตาเจือความทะเล้นอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า
“เจียวเจียว ใช้ฉันเสร็จแล้วก็หันมาทำเย็นชาใส่เลยเหรอ”
เขาขยับตัวเล็กน้อยแล้วกระชับอ้อมแขนรอบเอวเธอ
“ทำยังไงดี ฉันไม่อยากปล่อยเธอไปง่าย ๆ เลย ตอนนี้ฉันก็เป็นแบบนี้แล้ว... เธอจะให้ฉันใช้ปาก หรือให้ทำอย่างอื่น หรือจะให้ฉันทำกับเธอท่านี้ เลือกเองสิ”