ริมแม่น้ำเป่ยชิง
เรือหลังคาม่านเทียบฝั่งเรียบร้อยแล้ว
เต่าเฉินใช้มือข้างหนึ่งยันกราบเรือ ก่อนจะพลิกตัวกระโดดขึ้นตลิ่งอย่างคล่องแคล่ว
ทันทีที่เขาลงถึงพื้น ฝูงชนที่รออยู่บนฝั่งมานานก็กรูกันเข้ามาล้อมเป็นวง
“เป็นอย่างไรบ้าง คุณเต่า ข้างใต้นั่นมีอะไรกันแน่?”
“มีผีน้ำจริง ๆ เหรอ?!”
“เจ้าสิ่งนั้นดุร้ายไหม สู้มันไหวหรือเปล่า?”
เสียงพูดคุยซักถามดังระงมไปทั่ว
เต่าเฉินกวาดตามองทุกคน น้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ “ข้างใต้นั่นมีผีน้ำที่เกิดจากศพจมน้ำจริง ๆ หนึ่งตน”
สิ้นคำ ฝูงชนก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ชาวประมงขี้ขลาดหลายคนหน้าซีดเผือด ก่อนจะถอยกรูดไปโดยไม่รู้ตัว
“ผมว่าแล้วว่าในแม่น้ำนี้ต้องมีของสกปรก! ก่อนหน้านี้ตอนผมลงอวน ก็รู้สึกว่าน้ำใต้นั่นเย็นวาบ ๆ ผิดปกติ…”
“ตายจริง มีผีน้ำอยู่จริง ๆ ด้วย! งั้นที่ท่านนักพรตหลินพูดไว้ก่อนหน้านี้ก็เป็นเรื่องจริงหมดเลยเหรอ?!”
เมื่ออาเว่ยได้ยินคำว่า “ที่ท่านนักพรตหลินพูดไว้เป็นเรื่องจริง” หางตาก็กระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
แต่คำพูดต่อมาของเต่าเฉินกลับทำให้อารมณ์ของเขาดีดกลับขึ้นมาจากก้นเหว
“แต่ว่า—”
เต่าเฉินมีน้ำเสียงมั่นใจอย่างหนักแน่น กล่าวเรียบ ๆ ว่า “เจ้าสิ่งนั้นมีตบะตื้นเขิน เป็นเพียงกองความแค้นจากความตายที่ไร้สติปัญญาเท่านั้น ไม่น่ากังวล”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พลางเหลือบมองเจ้าสัวหวัง “ผมต้องใช้ของบางอย่างทำพิธี เตรียมทุกอย่างให้พร้อมแล้ว บ่ายนี้ก็จัดการได้”
“ดี! ดี ดี ดี!” เจ้าสัวหวังพยักหน้ารัว “ท่านเต่าเฉินสั่งมาได้เลย ต้องการอะไรผมจะจัดหาให้ครบ!”
เต่าเฉินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยรายการสิ่งของที่ต้องใช้
“โต๊ะปาเซียนสามตัว เตาหนึ่งใบ ถ่านไม้สามสิบชั่ง คันไถเหล็กหนึ่งคัน ต้องเป็นคันเก่าที่เคยใช้มาแล้ว ยิ่งมีกลิ่นอายเหล็กแรงยิ่งดี นอกจากนี้เตรียมกระดาษเหลืองร้อยแผ่น ธูปจันทน์สิบสองดอก ไก่เป็นหนึ่งตัว ตัวผู้นะ…”
“ได้เลย! ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
เจ้าสัวหวังรีบส่งสายตาให้ผู้ติดตามสองคนที่อยู่ด้านหลัง ทั้งสองรับคำสั่งแล้วรีบจากไปทันที