“เบื้องหน้ามหาเทพอวี้เฉินแห่งวิถีสูงสุดแห่งชิงซ่างจื่อเสีย...”
ยามรุ่งสาง
หลินเสวียนนั่งขัดสมาธิอยู่ริมคันนา ดวงตาหรี่ปรือเล็กน้อย ปากสวดคัมภีร์ด้วยเสียงต่ำเป็นจังหวะกังวาน
อักขระคัมภีร์แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นอายเต๋าเส้นบาง ๆ ล่องไปกับลมยามเช้า พัดผ่านดินชื้นที่เพิ่งพลิกไถเมื่อคืน
เมื่อสวดคัมภีร์จบหนึ่งรอบ เสียงแจ้งเตือนใสกระจ่างของระบบก็ดังขึ้นติด ๆ กันข้างหูหลินเสวียน
【คุณสวดคัมภีร์สำเร็จหนึ่งครั้ง ค่าประสบการณ์คัมภีร์หวงถิง +1】
【พืชดูดซับนัยแห่งธรรมจากคัมภีร์ ความสุกเพิ่มขึ้น】
หลังผ่านการชำระจากคัมภีร์ เมล็ดข้าวเหนียวรับแย้งที่เพิ่งหว่านลงไปเมื่อคืนก็ไหวเอนเบา ๆ
จากนั้น
ยอดอ่อนเขียวขจีแต่ละต้นก็ดันดินชื้นขึ้นมา ราวหน่อไม้หลังฝนตก ก่อนคลี่ใบเรียงรายเป็นระเบียบบนคันนา
【ข้าวเหนียวรับแย้ง】
【ระดับ: สีเทา】
【ความสุก: 7%】
【คุณลักษณะ: ปราบศพ, รับแย้ง】
【ผลวิถีเต๋า: คาถาปราบศพเซิ่งชิงหัวหลิง】
......
เมื่อเห็นระดับความสุกของนาข้าวตรงหน้า มุมปากหลินเสวียนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เมื่อคืนหลังจากโรยขี้เถ้าไม้สูตรพิเศษลงไป ความอุดมสมบูรณ์ของดินก็เพิ่มขึ้นมาก บวกกับการเร่งการเติบโตด้วยคัมภีร์เต๋า ข้าวเหนียวนี้เติบโตเร็วจนน่าทึ่งจริง ๆ!
ต่อไปถ้าใส่ปุ๋ยอีกสักหลายรอบ ที่นาแปลงธรรมดานี้ไม่ช้าก็จะถูกบ่มเพาะให้กลายเป็นไร่วิเศษอย่างแท้จริง!
ถึงตอนนั้น แม้จะปลูกพืชระดับสูงชนิดอื่น ก็ประหยัดเวลาได้มาก!
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าสวบสาบก็ดังมาจากทางเรือนหน้า
ชิวเซิงกับเหวินไฉลากรองเท้าผ้าเข้ามา พลางหาวหวอดและขยี้ขี้ตาไปด้วย
ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าลานหลังบ้าน สายตาก็เหลือบไปหยุดอยู่ที่หลินเสวียนซึ่งนั่งสวดคัมภีร์ขัดสมาธิโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นแผ่นหลังของศิษย์พี่ใหญ่ที่อาบไล้แสงอรุณ ทั้งคู่ก็พร้อมใจกันลดฝีเท้าลง
“ศิษย์พี่ใหญ่ขยันเกินไปแล้ว~~ เช้าตรู่ก็เริ่มฝึกวิชาเสียแล้ว......ไม่แปลกใจเลยที่ระดับฝึกตนทิ้งพวกเราไปไกลลิบ”
ชิวเซิงบ่นพึมพำเบา ๆ แล้วบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน
แต่พอสายตาของเขาเลยหลินเสวียนไปโดยบังเอิญ แล้วกวาดผ่านแปลงนา ท่าบิดขี้เกียจที่ทำค้างไว้ครึ่งหนึ่งก็แข็งทื่อทันที
“บะ-บ้าไปแล้ว?!”
ชิวเซิงเบิกตาโพลง ความง่วงหายไปปลิดทิ้ง