“ที่รัก คุณเก่งจังเลย!”
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ เทียบกับหมาเลียแข้งเลียขาของคุณแล้วเป็นยังไงบ้าง?”
“คุณเก่งกว่าเขาตั้งเยอะ เขาคบกับฉันมาตั้งหกปี ยังไม่กล้าแม้แต่จะแตะมือฉันเลย เป็นแค่คนไร้ค่าเท่านั้นแหละ”
เสียงหอบหายใจดังขึ้น ภายในห้องมีชายหญิงเปลือยกายคู่หนึ่งกำลังพลอดรักกันอย่างเร่าร้อน ภาพที่ชายหนุ่มตรงประตูเห็นทำให้เขาราวกับถูกฟ้าผ่า
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เทพธิดาที่เขาเลี้ยงดูมาตลอดหกปีกลับกำลังเริงร่าอยู่กับชายอื่น แถมชายคนนั้นยังเป็นหัวหน้าของเขาอีกด้วย
เขากับหลิวเสวี่ยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าเป็นคู่รักวัยเด็ก หลังเรียนจบมัธยมปลาย เขาก็ออกไปทำงานหาเงินเลี้ยงชีพ เพื่อส่งเสียอีกฝ่ายเรียนมหาวิทยาลัย
วันนี้เป็นวันครบรอบที่ทั้งสองคบกันครบหกปี เดิมทีเขาซื้อของขวัญกลับมาเพื่อฉลอง แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้
บนเตียง หญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังนอนอยู่ใต้ร่างชายอ้วน ภาพตรงหน้าช่างน่ารังเกียจจนแทบดูไม่ได้
จางเหวินเซวียนโกรธจนหอบหายใจ เขาถีบประตูห้องเปิดออกอย่างแรง
“หลิวเสวี่ย นังผู้หญิงสารเลว แกกล้าทรยศฉัน!” จางเหวินเซวียนตะโกนด่าลั่น
การปรากฏตัวของเขาทำให้คนทั้งสองบนเตียงตกใจ
หลิวเสวี่ยมองจางเหวินเซวียนด้วยความตื่นตระหนก รีบพูดขึ้นว่า “เหวินเซวียน คุณฟังฉันอธิบายก่อน...”
“หุบปาก อย่าเรียกชื่อฉัน! ฉันเลี้ยงดูคุณ ทั้งให้กินให้ใช้และทะนุถนอมคุณสารพัด ไม่คิดเลยว่าลับหลังฉันคุณจะเหลวแหลกขนาดนี้ คุณทำแบบนี้แล้วไม่ละอายใจบ้างหรือ?” จางเหวินเซวียนตะโกนเสียงดัง ดวงตาแดงก่ำและมีน้ำตาคลอ
เพื่อให้หลิวเสวี่ยได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย เขาตื่นแต่เช้าตรู่และกลับดึกทุกวัน ทำงานพร้อมกันถึงสามแห่ง เหนื่อยแทบตาย
หลิวเสวี่ยบอกว่าจะไม่ร่วมหลับนอนก่อนแต่งงาน เขาจึงเคารพความคิดของเธอและไม่เคยแตะต้องเธอเลย แต่ตอนนี้หลิวเสวี่ยกลับยอมให้ชายอื่นเล่นสนุกอยู่ใต้ร่าง
หลิวเสวี่ยหลบสายตา ไม่กล้ามองจางเหวินเซวียน
หวังตงที่อยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้นยืน “จางเหวินเซวียน ใจเย็นก่อน เรื่องนี้ผมอธิบายได้”
“อธิบายบ้าอะไร!”
จางเหวินเซวียนเดือดดาลขึ้นมาทันที เขาพุ่งเข้าไปเหมือนคนเสียสติ แล้วเหวี่ยงหมัดใส่อีกฝ่ายเต็มแรง
“ไอ้อ้วนตายยาก ปกติแกสั่งฉันในบริษัทสารพัด ตอนนี้ยังมาเล่นกับแฟนฉันอีก แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?” จางเหวินเซวียนโกรธจนตัวสั่น
“โอ๊ย!” หวังตงร้องลั่น ก่อนกลิ้งตกจากเตียง ไขมันทั่วร่างสั่นกระเพื่อมไม่หยุด
“เหวินเซวียน หยุดเร็ว!” หลิวเสวี่ยรีบห้าม
หวังตงลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล “จางเหวินเซวียน แกบ้าไปแล้วหรือไง? กล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน!”
“อย่าลืมว่าฉันเป็นใคร แกยังอยากทำงานในบริษัทอยู่ไหม? ตอนแรกฉันเป็นคนรับแกเข้ามา ฉันจะไล่แกออกเมื่อไรก็ได้!”
มาถึงขั้นนี้แล้ว หวังตงยังอวดอำนาจไม่เลิก
จางเหวินเซวียนโกรธจนแทบอกแตก อยากฉีกหวังตงเป็นชิ้น ๆ เขาพุ่งเข้าใส่แล้วรัวหมัดเตะใส่อีกฝ่ายไม่ยั้ง
“โอ๊ย หยุดเถอะ อย่าตีแล้ว!” หวังตงมีแต่ไขมัน ทั้งยังนั่งทำงานในออฟฟิศมาหลายปี จะสู้จางเหวินเซวียนที่ร่างกายแข็งแรงได้อย่างไร
ปัง!
ทันใดนั้น ศีรษะของจางเหวินเซวียนก็ถูกฟาดอย่างแรง จนเกือบหมดสติ
เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นหลิวเสวี่ยถือแจกันอยู่ใบหนึ่ง บนแจกันยังมีคราบเลือดติดอยู่
“หลิวเสวี่ย เธอกล้าตีฉันงั้นเหรอ?” จางเหวินเซวียนไม่อยากเชื่อ เขาโซเซจนเกือบล้มลงกับพื้น
หลิวเสวี่ยทรยศเขาก่อน แล้วยังลงมือทำร้ายเขาอีก
หลิวเสวี่ยแสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียม “จางเหวินเซวียน แกก็แค่ไอ้จนตรอก ไม่มีวันคู่ควรกับฉันหรอก!”
“ผู้จัดการหวังเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทจดทะเบียน มีรายได้เดือนละเกินสองหมื่น เขาต่างหากคือคนที่เหมาะจะเป็นคู่ชีวิตของฉัน”
ใบหน้าของจางเหวินเซวียนซีดเผือด ความเสียใจที่สุดคือการที่หัวใจตายด้าน
ทุ่มเทมาตั้งหกปี แต่กลับได้จุดจบแบบนี้
ไม่นึกเลยว่าความจริงใจที่มอบให้จะสูญเปล่าราวกับให้หมากิน!
หวังตงลุกขึ้นจากพื้น เขาเดือดดาลและสวนกลับด้วยการชกต่อยจางเหวินเซวียน
“ไอ้เวร แกกล้าต่อยฉันงั้นเหรอ ฉันจะอัดแกให้ตาย!”
จางเหวินเซวียนเพิ่งถูกแจกันฟาดหัว ตอนนี้มึนงงจนแทบโต้ตอบไม่ได้
ทั่วร่างเจ็บปวดอย่างรุนแรง จางเหวินเซวียนพยายามดิ้นรนลุกขึ้น เมื่อเผชิญหน้ากับชายหญิงสารเลวที่ร่วมมือกันคู่นี้ เขาคงถูกซ้อมจนตายแน่
ไม่ได้ ฉันตายไม่ได้ ฉันยังไม่ได้แก้แค้น!
ชายหญิงสารเลวคู่นี้เล่นงานฉันถึงขนาดนี้ ถ้าไม่เอาคืนพวกมัน ฉันไม่มีวันยอม!
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้จางเหวินเซวียนทนต่อไปไม่ไหว ภาพตรงหน้ามืดวูบ แล้วเขาก็หมดสติไปทันที
หวังตงยังคงชกต่อยและเตะเขาไม่หยุด หลิวเสวี่ยจึงรีบห้าม “พอได้แล้ว เขาเหมือนจะหมดสติไปแล้วนะ ถ้าเผลอตีเขาตาย พวกเราต้องติดคุก!”
หวังตงโมโหจนแทบคลั่ง “โธ่เว้ย น่าโมโหจริง ๆ! ไอ้หมอนี่ทำลายอารมณ์ดี ๆ ของฉันหมดเลย”
“พรุ่งนี้กลับไปถึงบริษัทเมื่อไร ฉันจะไล่มันออก ให้มันไปขอทานข้างถนนซะ!”
หลิวเสวี่ยยิ้มหวานแล้วโผเข้าหาเขา “ใจเย็น ๆ อย่าโมโหจนเสียสุขภาพเพราะเขาเลย ยังไงเขาก็แค่ไอ้หนุ่มยากจน ไม่มีทางก่อเรื่องอะไรได้หรอก”
“ที่รัก มีแต่คุณนี่แหละที่รู้ใจและเป็นห่วงผม!”
“ที่นี่อัปมงคลจริง ๆ พวกเราไปโรงแรมกันเถอะ ถึงตอนนั้นคุณต้องชดเชยให้ผมดี ๆ นะ” หวังตงพูดพลางหัวเราะ
“บ้าเอ๊ย คุณนี่ร้ายจริง ๆ!”
ทั้งสองรีบสวมเสื้อผ้า แล้วออกจากห้องเช่าไป
......
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้น ปลุกจางเหวินเซวียนให้ตื่น
“จางเหวินเซวียน ตื่นได้แล้ว รีบลุกขึ้น อย่านอนต่อ!”
เขารู้สึกปวดหัวแทบระเบิด พอลืมตาขึ้นก็ถึงกับนิ่งอึ้ง
หญิงงามคนหนึ่งกำลังก้มตัวลงมาอยู่ตรงหน้า แสงวาบของผิวเนื้อเผยให้เห็นโดยไม่ตั้งใจ ในมุมมองของเขา ทุกอย่างชัดเจนจนเห็นได้เต็มตา
“พี่ปิงหลัน!” เพิ่งลืมตาก็ได้เห็นภาพชวนตื่นตะลึงเช่นนี้ จางเหวินเซวียนเบิกตาโตจนแทบถลน ลืมแม้กระทั่งความเจ็บปวดบนศีรษะ
เพียะ!
หลี่ปิงหลันตบศีรษะจางเหวินเซวียนหนึ่งฉาด ก่อนรีบยืดตัวขึ้นแล้วตำหนิว่า “จางเหวินเซวียน นายนี่มันใช้ได้เลยนะ ฉันอุตส่าห์ปลุกดี ๆ แต่นายกลับแอบมองฉัน!”
สีหน้าของจางเหวินเซวียนเปลี่ยนไปทันที “ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“เมื่อคืนผมเจอเรื่องแย่ ๆ มา เลยนอนหมดสติอยู่บนพื้นโดยไม่ตั้งใจ”
จางเหวินเซวียนยิ้มประจบ ในฐานะผู้เช่า เขาจำต้องก้มหัวให้เจ้าของบ้าน อีกทั้งรู้ตัวว่าตนผิด จึงไม่กล้าโต้เถียง
เจ้าของบ้านสาวสวยอายุราวยี่สิบกว่า ผิวขาวหน้าตาสะสวย รูปร่างเย้ายวนอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่ามีผู้ชายกี่คนที่แอบฝันถึงเธอ
ช่างเป็นหญิงงามยั่วยวนจริง ๆ!
ใครจะคิดว่าสถานที่ซอมซ่อแบบนี้จะมีหญิงงามอยู่ด้วย
“มองพอแล้วก็รีบจ่ายค่าเช่ามาซะ นายค้างค่าเช่าฉันมาสองเดือนแล้ว ถ้ายังไม่จ่ายอีกก็ไสหัวออกไป!” หลี่ปิงหลันชินกับสายตาหื่น ๆ ของจางเหวินเซวียนมานานแล้ว
จางเหวินเซวียนเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษครับพี่ปิงหลัน เงินเดือนเดือนนี้ของผมยังไม่ออก พี่ช่วยผ่อนผันให้อีกสักสองสามวันได้ไหมครับ”
“ให้เวลาผมสามวัน ผมจะจ่ายค่าเช่าให้แน่นอน!”
หลี่ปิงหลันแสดงสีหน้าไม่พอใจ “ฉันผ่อนผันให้นายมาตั้งสองเดือนแล้ว ถ้าไม่เห็นว่านายพยายามหาเงินเลี้ยงตัวเองอย่างยากลำบาก ฉันไล่นายออกไปนานแล้ว ยังจะเลื่อนอีกเหรอ?”
จางเหวินเซวียนยิ่งทำหน้าอึดอัด ทันใดนั้นศีรษะก็ปวดขึ้นมาอีก เขาอดหลับตาแล้วร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดไม่ได้
“เป็นอะไรไป? อย่าบอกนะว่าแกล้งป่วย?”
“ฉันบอกไว้เลยนะ ต่อให้แกล้งป่วยก็ไม่มีประโยชน์ ถ้ายังไม่จ่ายค่าเช่า ฉันไล่นายออกแน่!” หลี่ปิงหลันตำหนิ
จางเหวินเซวียนฝืนทนความเจ็บปวดแล้วลืมตาขึ้น พอเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ถึงกับตะลึง
เสื้อผ้าบนร่างของหลี่ปิงหลันหายไปหมด แรงกระแทกทางสายตารุนแรงจนเขาแทบเลือดกำเดาไหล
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?