“พี่ปิงหลัน! ทำไมจู่ ๆ พี่ถึงถอดเสื้อผ้าล่ะ!” จางเหวินเซวียนตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว
หลี่ปิงหลันขมวดคิ้ว “จางเหวินเซวียน นายพูดเพ้อเจ้ออะไร เสื้อผ้าฉันก็ใส่อยู่ดี ๆ นี่”
จางเหวินเซวียนมีสีหน้าฉงน “พี่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่ชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ ไฝของพี่ผมเห็นชัดแจ๋วเลย”
“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันมีไฝ! ไอ้หนุ่มนี่ แอบดูฉันอาบน้ำหรือไง!” หลี่ปิงหลันโกรธจัด
จางเหวินเซวียนรีบโบกมือ “เปล่านะ ผมเป็นสุภาพบุรุษนะ คือพี่...”
ระหว่างที่พูดอยู่นั้น เสื้อผ้าบนตัวหลี่ปิงหลันตรงหน้าก็กลับมาปรากฏอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้เขาตะลึงงัน
ฉันตาฝาดไปหรือ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เป็นเพราะหลิวเสวี่ยผู้หญิงสารเลวนั่นตีหัวฉันแท้ ๆ ถึงได้ทำให้ฉันเห็นภาพหลอน!
“ขอโทษนะพี่ปิงหลัน เมื่อกี้ผมพูดเพ้อเจ้อไปเอง คงเพราะเวียนหัวจนตาฝาดเห็นภาพหลอนแน่ ๆ” เขารีบแก้คำพูด
หลี่ปิงหลันมีสีหน้าระแวดระวัง “ไม่คิดเลยว่านายจะหื่นขนาดนี้ ดูท่าคงต้องไล่นายออกไปแล้ว!”
จางเหวินเซวียนลนลาน “พี่ปิงหลัน ผมรู้แล้วว่าผิด ขอเวลาผมสามวันนะ ภายในสามวันผมจะจ่ายค่าเช่าให้พี่แน่นอน!”
“ถ้าพี่ไล่ผมไป ผมก็ต้องเร่ร่อนข้างถนนแล้ว ขอร้องล่ะ ช่วยผ่อนผันให้อีกสักสองสามวันได้ไหม”
“ได้ ฉันให้เวลานายเป็นครั้งสุดท้ายอีกสามวัน ถ้าครบสามวันแล้วยังจ่ายค่าเช่าไม่ครบก็ไสหัวไป!” หลี่ปิงหลันพูดเสียงเย็นแล้วหันหลังเดินจากไป
เธอเดินฉับ ๆ ในใจรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เมื่อครู่สายตาของจางเหวินเซวียนประหลาดเกินไป ไม่รู้ในหัวกำลังจินตนาการเรื่องลามกอะไรอยู่ จ้องจนทำเอาขนลุก รีบออกห่างจากสายตาของเจ้าคนลามกนี่เสียจะดีกว่า
หลี่ปิงหลันปิดประตูดังปัง แต่จางเหวินเซวียนยังตั้งสติไม่ทัน
ตอนนั้นเอง ดวงตาของเขาก็ปวดขึ้นมาอีกครั้ง จนจางเหวินเซวียนอดร้องออกมาไม่ได้
“โธ่เอ๊ย เจ็บชะมัด!”
จางเหวินเซวียนสูดปากด้วยความเจ็บปวด กว่าจะสงบลงก็ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น
เขามองเห็นทางเดินที่อยู่อีกฟากของกำแพงได้โดยตรง
ซี๊ด!
“ฉันมีความสามารถสายตาทะลุมิติแล้วเหรอ?”
เมื่อมองต่อไป แม้แต่กำแพงทางเดินก็ยังถูกมองทะลุ เขาเห็นห้องฝั่งตรงข้ามได้โดยตรง หลี่ปิงหลันพักอยู่ตรงข้ามกับเขาพอดี คราวนี้แม้แต่รูปร่างของเธอก็ปรากฏอยู่ในสายตา
จางเหวินเซวียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว หลี่ปิงหลันที่เพิ่งกลับเข้าไปในห้องก็เดินเข้าครัวเริ่มทำอาหารแล้ว
จางเหวินเซวียนมองจนตาค้าง จะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร
“สายตาทะลุมิติ! นี่คือความฝันของผู้ชายทั้งหลายแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าฉันจะได้มันมา!”
“พอมีความสามารถแบบนี้แล้ว ถ้าอยากหาเงินก็ง่ายดายนิดเดียว ฉันจะไปโลดแล่นในตลาดหยก!”
“ฉันหาเงินได้แน่ หาเงินก้อนโตได้ด้วย ถึงตอนนั้นไม่ต้องพูดถึงแค่จ่ายค่าเช่า ต่อให้ย้ายไปอยู่คฤหาสน์ก็ยังไม่มีปัญหา”
“หลิวเสวี่ยผู้หญิงคนนั้นทิ้งฉันไปเพราะเงิน ฉันต้องหาเงินให้ได้ แล้วตบหน้าเธอให้ฉาดใหญ่ ให้เธอรู้ว่าคำว่า ‘เสียใจ’ เขียนยังไง!” จางเหวินเซวียนตื่นเต้นอย่างยิ่ง
“คนที่เคยรังแกฉัน ฉันจะเอาคืนให้หมด ต่อไปฉันอยากเห็นนักว่าใครจะยังกล้าดูถูกฉันอีก!”
เขาจินตนาการถึงภาพตัวเองกอบโกยเงินก้อนโตในตลาดหยก แล้วใช้ธนบัตรตบหน้าหลิวเสวี่ย
พอหลิวเสวี่ยผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าเขากลายเป็นมหาเศรษฐีพันล้านแล้ว ไม่รู้ว่าจะทำสีหน้าแบบไหน
ฮ่า ๆ ๆ!
จางเหวินเซวียนตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น
สายตาของเขามองไปอีกครั้ง ทะลุผ่านกำแพงสองชั้นได้อย่างง่ายดายจนเห็นหลี่ปิงหลัน
“สมกับเป็นพี่ปิงหลันจริง ๆ ทั้งรูปร่างทั้งหน้าตา ดีกว่าหลิวเสวี่ยไม่รู้กี่เท่า!”
“ถ้าพี่ปิงหลันยอมเป็นแฟนผม ต่อให้ต้องอายุสั้นลงสิบปีผมก็ยอม!” จางเหวินเซวียนมีสีหน้าตื่นเต้น
“เดี๋ยวนะ คราวนี้ฉันกลับมองทะลุเสื้อผ้าของพี่ปิงหลันไม่ได้เหรอ หรือเป็นเพราะมีกำแพงกั้นอยู่สองชั้น ดูท่าความสามารถของฉันจะมองทะลุได้ไม่ไม่จำกัดสินะ”
หลี่ปิงหลันที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามกินมื้อเย็นเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องนอน แล้วหยิบชุดนอนชุดหนึ่งออกมาจากตู้
“หรือว่าเธอจะ...” จางเหวินเซวียนเบิกตากว้างทันที
หลี่ปิงหลันถือชุดนอนเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วถอดเสื้อผ้าออก
จางเหวินเซวียนมองจนตาค้าง
หลี่ปิงหลันฮัมเพลงเบา ๆ พลางอาบน้ำไปด้วย
“สมกับเป็นความฝันของผู้ชายจริง ๆ ความสามารถสายตาทะลุมิตินี่ไร้เทียมทานชะมัด!” จางเหวินเซวียนตื่นเต้น ใจเต้นแรงไปหมด
ในตอนนั้นเอง หลี่ปิงหลันที่กำลังอาบน้ำอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ลื่นเท้า ศีรษะกระแทกกับผนัง ก่อนจะล้มลงไปในอ่างอาบน้ำ
เพราะอ่างอาบน้ำเต็มไปด้วยน้ำ หลี่ปิงหลันจึงสำลักน้ำจนจมน้ำในทันที ดิ้นรนอย่างทรมาน
อึก ๆ ๆ!
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้
“แย่แล้ว พี่ปิงหลันล้ม!”
จางเหวินเซวียนไม่ทันคิดอะไรก็พุ่งตัวออกไปทันที
ปัง!
เขากระแทกประตูห้องของหลี่ปิงหลันอย่างแรงจนเปิดออก แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ก็เห็นเธอกำลังนอนดิ้นอย่างทรมานอยู่ในอ่างอาบน้ำจริง ๆ
“พี่ปิงหลัน! พี่เป็นอะไรไหม!”
สถานการณ์คับขัน เขาไม่มีเวลาคิดถึงความแตกต่างระหว่างชายหญิง จางเหวินเซวียนรีบเข้าไปพยุงหลี่ปิงหลันขึ้นมา
ผิวเนียนลื่นทำให้จางเหวินเซวียนชะงักไป ภาพเธอเปียกโชกกลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้เธออีกหลายส่วน
“อดทนไว้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาฉวยโอกาส ช่วยคนสำคัญกว่า!”
จางเหวินเซวียนหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างหลี่ปิงหลันไว้
“พี่ปิงหลัน พี่ปิงหลัน!” จางเหวินเซวียนร้องเรียก แต่หลี่ปิงหลันไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“อย่าบอกนะว่าจมน้ำตายแล้ว!” จางเหวินเซวียนใจหายวาบ
เขายื่นมือไปตรงใต้จมูกของหลี่ปิงหลัน ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ
“ยังดี ยังดี แค่หมดสติไป ยังช่วยได้! ต้องรีบหาวิธีทำให้เธอฟื้น”
จางเหวินเซวียนอุ้มเธอกลับไปที่ห้อง วางลงบนเตียง เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้มลงจูบริมฝีปากแดงของหลี่ปิงหลัน
นุ่มจัง! นุ่มจริง ๆ!
จางเหวินเซวียนอดเลียริมฝีปากของเธอไม่ได้ การได้จูบสาวงามล่มเมืองเช่นนี้ สัมผัสแบบนี้แทบทำให้เขาเคลิบเคลิ้มไป
เขาฝืนควบคุมตัวเอง แล้วเป่าลมหายใจเข้าไปในปากของหลี่ปิงหลัน
หลังช่วยหายใจติดต่อกันกว่าสิบครั้ง หลี่ปิงหลันที่นอนอยู่ตรงหน้าเขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จางเหวินเซวียนเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้วจะทำอย่างไรดี?
เขาลุกขึ้นอีกครั้ง “ช่วยหายใจไม่ได้ผลเหรอ งั้นขั้นต่อไปก็คงต้องปั๊มหัวใจแล้วสินะ”
ตุบ ๆ ๆ!
เลือดลมในกายจางเหวินเซวียนพลุ่งพล่านขึ้นมา ใจเต้นระรัวในชั่วพริบตา
เขากัดฟัน แล้ววางมือทั้งสองข้างลงไป
แม้จะมีผ้าเช็ดตัวกั้นอยู่ แต่ก็ยังเกือบทำให้ชายหนุ่มพรหมจรรย์อย่างเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่
แค่ก ๆ!
จางเหวินเซวียนกดลงไปแรง ๆ หลายครั้ง ตั้งใจช่วยชีวิตอย่างเต็มที่ หลังจากพยายามอยู่พักใหญ่ ในที่สุดหลี่ปิงหลันก็ไออย่างรุนแรง
จางเหวินเซวียนดีใจมาก รีบเรียกชื่อเธอ “พี่ปิงหลัน!”
หลี่ปิงหลันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วรู้สึกได้ทันทีว่าบริเวณหน้าอกมีบางอย่างผิดปกติ
จางเหวินเซวียนนั่งอยู่ข้างเธอ มือทั้งสองข้างยังวางอยู่บน...
เพียะ!
หลี่ปิงหลันตบหน้าจางเหวินเซวียนไปหนึ่งฉาดโดยสัญชาตญาณ
“จางเหวินเซวียน นายกำลังทำอะไร!” หลี่ปิงหลันถามเสียงเกรี้ยวกราด
จางเหวินเซวียนกุมแก้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ “พี่ปิงหลัน ผมกำลังปั๊มหัวใจให้พี่อยู่”
“เมื่อกี้พี่จมน้ำ ผมเป็นคนช่วยพี่ไว้”