กินข้าวเสร็จ ทุกคนก็ช่วยกันเก็บกวาดลานบ้านกับห้องครัว
เนื้อหมูป่าที่จัดการเรียบร้อยแล้วถูกพ่อกู้หย่อนลงไปแช่ไว้ในบ่อน้ำด้วยถังไม้
อากาศเริ่มร้อนขึ้นแล้ว หากวางทิ้งไว้ทั้งคืน พรุ่งนี้เนื้อคงไม่สด
“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะให้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่เข็นรถไม้ของบ้านเรามา พวกเจ้าจะได้ไปตลาดแต่เช้า ยังพอขายได้ราคาดี ส่วนเนื้อกวางนี่ เกรงว่าจะขายยากหน่อย บ้านคนธรรมดาคงซื้อไม่ไหว”
พ่อกู้มองเนื้อกวางเต็มถังแล้วถอนใจ เนื้อดีขนาดนี้ หากขายไม่ออกก็น่าเสียดายจริง ๆ
“ท่านปู่ไม่ต้องห่วง ข้ารู้จักเถ้าแก่โรงเตี๊ยมสมปรารถนา พรุ่งนี้ข้าจะไปถามดูว่าโรงเตี๊ยมของเขารับซื้อหรือไม่”
พ่อกู้ไม่คิดเลยว่าหลานสะใภ้จะมีความสามารถเช่นนี้ เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่รู้ว่าตระกูลซูตาบอดหรืออย่างไร ถึงได้ส่งหลานสาวดี ๆ มาแต่งงานสะเดาะเคราะห์ โชคดีที่พวกเขาตาถั่ว ตระกูลกู้ถึงได้เก็บของดีมาอย่างไม่คาดฝัน
“ได้ พวกเจ้าก็รีบไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีงานให้ทำอีกมาก”
ซูเสี่ยวส่งคนตระกูลกู้ออกจากลานบ้านแล้วจึงกลับเข้าห้อง
รุ่งขึ้น พอไก่ขันครั้งแรก ซูเสี่ยวก็ตื่น
นางเปิดประตูรั้วออกไป ก็เห็นกู้ซูเหอกับจ้าวซิ่วเอ๋อยืนอยู่ด้านนอก ทั้งคู่นั่งอยู่บนรถไม้ ไม่ได้เข้ามาเคาะประตู เพียงรออยู่ตรงนั้น
ซูเสี่ยวทั้งขำทั้งจนใจ
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่มาแล้วหรือ เหตุใดไม่เรียกข้าล่ะ รีบเข้ามาก่อน”
กู้ซูเหอยิ้มซื่อ ๆ “ท่านย่าบอกว่าเจ้ายังโตไม่เต็มที่ ให้พักผ่อนอีกสักหน่อย ไม่ให้พวกเรารบกวน พวกเราก็เพิ่งมาถึงไม่นาน เจ้าไปจัดการธุระของเจ้าเถิด ข้าจะไปยกเนื้อขึ้นมาจากบ่อ”
ซูเสี่ยวไม่ได้ปฏิเสธ รีบล้างหน้าหวีผมอย่างรวดเร็ว
สถานการณ์เช่นนี้ไม่มีเวลาทำอาหารเช้าแล้ว คงต้องไปซื้อของกินที่ตลาดเอา
คุณชายรองกู้ ซูซิวเหวิน และกู้ฮุ่ย ต่างก็ตื่นกันหมดแล้ว
ทั้งสามคนแยกย้ายไปจัดการธุระของตน
ซูเสี่ยวกำชับกู้ฮุ่ยว่าไม่ต้องเตรียมข้าวให้นาง จากนั้นก็ออกเดินทางไปกับกู้ซูเหอ