กลับถึงห้องเช่า พอเปิดประตูเข้าไปก็ยังมีกลิ่นทุเรียนจาง ๆ หลงเหลืออยู่ในห้อง
ซ่งเค่อหนิงเปิดหม้อหุงข้าวที่หุงโจ๊กถั่วเขียวทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า พอแช่ไว้ทั้งวัน ถั่วเขียวก็แตกบานหมด น้ำโจ๊กข้นเขียวเข้ม
เธอตักใส่ชามสองใบวางไว้บนโต๊ะให้หายร้อน แล้วหยิบเนื้อทุเรียนแช่แข็งที่เอาออกมาจากช่องฟรีซตอนเที่ยงไปแช่ช่องธรรมดา ตอนนี้ละลายแล้วพอดี จึงหันเข้าไปทำแพนเค้กทุเรียนในครัว
เทแป้ง เติมน้ำ นวดแป้ง ฝีมือไม่ได้เชี่ยวชาญนัก แต่คล่องแคล่วมาก
พอนวดแป้งเสร็จก็เด็ดแบ่งเป็นก้อน รีดเป็นแผ่นกลมขนาดเท่าฝ่ามือ บดเนื้อทุเรียนที่ละลายแล้วเป็นไส้ ห่อเข้าไปแล้วบีบปิดปากแป้งให้สนิท จากนั้นกดให้แบนเบา ๆ
ทาน้ำมันบาง ๆ ลงในกระทะ ตั้งไฟอ่อนให้ร้อนแล้ววางแพนเค้กทุเรียนลงไปทีละชิ้น ค่อย ๆ ทอดจนเหลืองทองทั้งสองด้าน
ลู่จืออวี้แกะกล่องคอมพิวเตอร์ วางเคสไว้ใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์ ส่วนจอวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นจัดสายคีย์บอร์ด เมาส์ และสายไฟให้เป็นระเบียบ แล้วใช้สายรัดยึดไว้ตามขาโต๊ะ
เขากดปุ่มเปิดเครื่อง หน้าจอสว่างขึ้นและเข้าสู่หน้าตั้งค่าเริ่มต้น
ซ่งเค่อหนิงยกแพนเค้กทุเรียนที่ทอดเสร็จออกมา แล้วนำโจ๊กถั่วเขียวขึ้นโต๊ะด้วย
เธอล้างลูกพีชมา 2 ลูก หั่นเป็นชิ้นวางบนจานกระเบื้องคู่กับแตงโม สีแดงกับชมพูดูเย็นชื่นใจ
ส่วนเปลือกแตงโมก็ปอกเอาส่วนแข็งออก หั่นเป็นแผ่นบาง ๆ คลุกกับน้ำตาลและน้ำส้มสายชู แล้วเอาเข้าตู้เย็นแช่ไว้
ซ่งเค่อหนิงปรบมือเบา ๆ “เฮ้ คืนนี้มีของกินตั้งเยอะเลยนะ”
เธอยื่นตะเกียบให้ลู่จืออวี้ “แพนเค้กทุเรียนเพิ่งทอดเสร็จ กินตอนร้อน ๆ นะ มา กินเยอะ ๆ ฉลองที่คอมมาถึงแล้ว”
ลู่จืออวี้มองสีหน้าเบิกบานของเธอ ก่อนหยิบตะเกียบคีบแพนเค้กทุเรียนขึ้นมากัดหนึ่งคำ แป้งบางกรอบนิด ๆ ส่วนเนื้อทุเรียนข้างในก็ร้อนนุ่ม หวานละมุน
กินจนหมด เขาถึงวางตะเกียบแล้วพูดว่า “อร่อยกว่าบะหมี่เมื่อคืน”
ซ่งเค่อหนิงกำลังเก็บจานเปล่าบนโต๊ะ พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ดวงตาก็เต็มไปด้วยแววภูมิใจเล็ก ๆ ทันที
เธอยกจานเปล่าเดินเข้าครัว พลางพึมพำว่า “แน่นอนสิ คราวหน้าฉันจะทำแป้งทอดต้นหอมให้ชิมอีก อันนั้นหอมกว่าอีกนะ”