ทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน ชายวัยกลางคนในชุดทำงานสีน้ำเงินเดินเร็ว ๆ มาจากทางโกดัง มือถือเอกสารใบหนึ่ง สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
เขาอายุราวสี่สิบกว่า ผมเริ่มล้าน พุงยื่นออกมาเล็กน้อย ป้ายชื่อบนอกเสื้อระบุว่า “เฉินคัง ผู้จัดการคลังสินค้า”
ลู่จืออวี้ตอบว่า “พวกเขาไปกินข้าวกันแล้วครับ”
“เห็นลุงหวังไหม?”
ลู่จืออวี้กำลังจะบอกว่าเขาเพิ่งมา ยังไม่รู้จักลุงหวัง
“ผู้จัดการ เรียกผมเหรอครับ?” พอดีลุงหวังกินข้าวเสร็จกลับมา เตรียมจะนอนพักบนม้านั่งยาวตัวนี้
ชายวัยราวสี่สิบ ผิวคล้ำแดด สวมเสื้อยืดสีแดงที่ซักจนซีด มีโลโก้เครื่องดื่มกระทิงแดงพิมพ์อยู่บนเสื้อ
“กลับมาพอดีเลย”
เฉินคังยื่นเอกสารในมือให้เขา “เมื่อวานนายเป็นคนส่งแอปเปิลไปเจียงเฉิงใช่ไหม ลูกค้าต้องการผลเบอร์ 75 แค่ 200 ลัง แต่นายกลับส่งผลเบอร์ 80 ไปให้ตั้ง 500 ลัง”
“เมื่อเช้าลูกค้าโทรมาด่า บอกว่าเราบังคับขายของเกินจำนวน อีก 300 ลังที่เกินมาพวกเขาไม่มีที่เก็บในโกดังด้วยซ้ำ”
“ผลเบอร์ 80 แพงกว่าผลเบอร์ 75 ลังละ 15 หยวน แถมยังต้องขน 300 ลังที่เหลือกลับมาอีก ใครจะรับผิดชอบความเสียหายนี้?”
ลุงหวังขมวดคิ้ว รับเอกสารไปดู “ผู้จัดการ ไม่ถูกนะครับ ใบงานที่ให้ผมเมื่อวานเขียนว่า 500 ลัง ผลเบอร์ 80 คุณไม่เชื่อก็ไปดูสำเนาเก็บไว้ที่ห้องเอกสารได้เลย”
เฉินคังหันไปตะโกนทางห้องเอกสารข้างชานชาลาหมายเลข 1 “หยางหมิ่น! หยางหมิ่น ออกมาหน่อย เอาสำเนาใบงานที่ส่งไปเจียงเฉิงเมื่อวานออกมาให้ที”
ประมาณครึ่งนาทีต่อมา หญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาจากโกดัง
เธอยังกำปากกาไว้ในมือ ผมรวบเป็นหางม้าแบบลวก ๆ ก่อนยื่นเอกสารให้เฉินคัง
เฉินคังกางเอกสารออกดู ข้อมูลระบุชัดเจนว่า ผู้รับคือซูเปอร์มาร์เก็ตห่าวยุ่นไหลแห่งเจียงเฉิง รายการสินค้าแอปเปิลฟูจิแดง ขนาดผลเบอร์ 80 จำนวน 500 ลัง ส่วนทะเบียนรถก็ตรงกับรถที่ขนสินค้าออกไปเมื่อวาน