รถพยาบาลมาถึงอย่างรวดเร็ว
เจ้าหน้าที่หามซ่งเค่อหนิงขึ้นรถ ลู่จืออวี้ตามขึ้นไปด้วย ประตูรถปิดลง รถพยาบาลเปิดไซเรนมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
แสงไฟในรถขาวซีดส่องลงบนใบหน้าของซ่งเค่อหนิง ริมฝีปากของเธอยังคงซีดเผือด บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดเต็มไปหมด
ลู่จืออวี้นั่งอยู่ข้าง ๆ มองเธอ มือข้างหนึ่งกำราวเปลแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ห้องฉุกเฉิน
หมอตรวจซ่งเค่อหนิงและให้น้ำเกลือ ของเหลวใสหยดลงมาทีละหยด ไหลไปตามสายเล็ก ๆ เข้าสู่เส้นเลือดบนหลังมือของเธอ
เธอนอนอยู่บนเตียงในห้องสังเกตอาการ หลับตา ลมหายใจค่อย ๆ กลับมาสม่ำเสมอในที่สุด
ลู่จืออวี้ยืนอยู่ข้างเตียง มองของเหลวในขวดน้ำเกลือ
หมอเดินเข้ามาพร้อมผลตรวจ เป็นแพทย์หญิงวัยสี่สิบกว่า สวมแว่นกรอบทอง สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“คุณเป็นญาติคนไข้เหรอคะ?”
ลู่จืออวี้พยักหน้า
“เธอตั้งครรภ์ คุณรู้หรือเปล่า?”
ลู่จืออวี้นิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร
หมอตำหนิว่า “ช่วงตั้งครรภ์ระยะแรกได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ แถมน้ำตาลในเลือดต่ำ แล้วยังอากาศร้อนมาก ถึงได้เป็นลม ถ้าปล่อยไว้แบบนี้จะส่งผลเสียต่อพัฒนาการของทารกมากนะคะ”
พูดจบก็ยื่นใบรายการให้ “ไปชำระเงินก่อนนะคะ ให้เธอนอนโรงพยาบาลสังเกตอาการหนึ่งคืน ถ้าพรุ่งนี้เช้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับบ้านได้”
“พอฟื้นแล้วไปเอาอาหารเสริมที่ห้องยา กรดโฟลิก ธาตุเหล็ก แคลเซียม กินให้ตรงเวลานะคะ”
ลู่จืออวี้รับใบชำระเงินมา บรรทัดล่างสุดพิมพ์ตัวเลขไว้ชัดเจน: 2,952 หยวน
ยอดเงินคงเหลือในวีแชตของเขามีอยู่แค่เก้าร้อยกว่าหยวน