ชั้นสามสิบสอง
เฉินชิงเสวี่ยยืนอยู่หน้าห้องน้ำ แม้จะล้างหน้าแล้ว แต่รอยน้ำตาบนใบหน้าก็ยังเห็นได้ชัด
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกใครรังเกียจถึงเพียงนี้ แถมคนคนนั้นยังเป็นผู้ชายอีกด้วย ศักดิ์ศรีของเธอถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก!
“ไอ้คนสารเลว ผู้ชายที่ตามจีบฉันต่อแถวจากเมืองเสวียนเฉิงไปจนถึงหวงเฉิง นายคิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือไง?”
“นายไม่อยากแต่ง ฉันก็ไม่อยากแต่งเหมือนกัน!”
“ไม่สิ! ในเมื่อนายไม่อยากแต่ง งั้นฉันก็จะดึงดันแต่งกับนายให้ได้!”
ในตอนนั้นเอง เฉินชิงเสวี่ยก็นึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมา
ถ้าเกลียดผู้ชายสักคน ก็จงคลอดลูกชายให้เขาหลาย ๆ คน!
ให้เขาเหนื่อยจนแทบขาดใจ...
ผู้หญิงพอใจเหี้ยมขึ้นมาก็น่ากลัวจริง ๆ อย่างน้อยเฉินชิงเสวี่ยก็ยังตกใจกับความคิดสุดบ้าคลั่งของตัวเอง!
“เอ่อ... คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงห่วงใยพลันดังขึ้น
ร่างงามของเฉินชิงเสวี่ยสะดุ้งวูบ พอหันกลับไปก็เห็นหลี่จวนเย่ยืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ไปให้พ้น!”
เฉินชิงเสวี่ยกัดฟันตวาด
หลี่จวนเย่าเกาหัวพลางพูดว่า “ผมว่าคุณน่าจะให้โอกาสผมอธิบายสักหน่อยนะ”
“ฉันไม่ฟัง รีบออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะเรียกรปภ.แล้ว!”
เฉินชิงเสวี่ยมีท่าทีเด็ดขาด
รปภ.?
เดิมทีหลี่จวนเย่อยากจะบอกว่า เรียกมาเลย ต่อให้ตะโกนจนเสียงแหบก็ไม่มีประโยชน์!
แต่พอคิดดูให้ดี สถานการณ์แบบนี้ไม่เหมาะจะพูดประโยคนั้น
เขาเบ้ปากเล็กน้อย ก่อนแสร้งทำเป็นสุขุมแล้วพูดว่า “เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ผมยอมรับว่าคุณเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบมาก ทั้งสวย ทั้งใจกว้าง เข้าใจคนอื่น และมีความสามารถโดดเด่น...” (ตรงนี้ขอละไว้สามพันคำ)