บ่ายวันนี้ เมืองเสวียนเฉิงฝนตกหนักกระหน่ำไม่ขาดสาย
ภายในสำนักมวยใต้ดินชานเมือง หลี่ซิวถูกผ้าดำปิดตา มือทั้งสองข้างและเท้าทั้งสองข้างก็ถูกมัดด้วยเชือกป่าน
“ฉันเป็นคนตระกูลหลี่! แม่งเอ๊ย ใครให้ความกล้านาย ถึงกับกล้าจับตัวฉัน!”
“รอให้ฉันหลุดพ้นจากที่นี่ได้ก่อน ไม่ใช่แค่นายที่ต้องตาย ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับนายจะต้องถูกฝังไปพร้อมกับนายทั้งหมด!”
ในใจหลี่ซิวหวาดผวาจนแทบเสียสติ แต่ภายนอกกลับแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แสดงความ ‘หยิ่งผยอง’ ออกมาได้อย่างถึงที่สุด
เฮยหลางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบไม่พูดไม่จา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เก็บคำพูดของอีกฝ่ายมาใส่ใจแม้แต่น้อย
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ซิวไม่ได้รับคำตอบ จึงเริ่มรักษาความสงบไว้ไม่ไหว
“ถ้านายปล่อยฉันตอนนี้ ฉันจะไม่เอาความเรื่องที่ผ่านมา!”
น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนลง
“หนวกหู!”
เฮยหลางคายก้นบุหรี่ในปากลงพื้น ก่อนพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้านายยังพูดไม่หยุด ฉันไม่รังเกียจที่จะตัดลิ้นนายทิ้ง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ซิวก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
หากไม่มีลิ้น ไม่เพียงแต่จะกินอาหารไม่รู้รส แม้แต่การจูบกับผู้หญิงก็หมดสนุกไปด้วย!
“พี่ชาย ขอแค่นายปล่อยฉัน ฉันมอบอำนาจสูงสุดให้นายได้ เป็นเจ้าเมืองสักเมืองเป็นอย่างไร? ฉันเป็นคนตระกูลหลี่ มีความสามารถทำได้จริง ๆ!”
หลี่ซิวบังคับตัวเองให้สงบลง
ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ฐานะของเขาแล้วยังกล้าลักพาตัวมา แสดงว่าไม่ใช่คนธรรมดา ของทั่วไปคงยากจะทำให้อีกฝ่ายพอใจ