หุบเขาเหยิงโฉว... สมชื่อนัก
สองข้างผาสูงชันราวพันจั้ง ตรงกลางมีเพียงดวงแสงจากฟากฟ้าสายหนึ่ง หิมะนิรันดร์ปกคลุมไม่ละลาย แม้เหยี่ยวก็บินข้ามได้ยาก
ยามนี้ ภายนอกปากหุบเขา ทหารม้าเหนือสามพันนายตั้งแถวอยู่อย่างสงบ
เสื้อหนังแกะ ดาบโค้ง เครื่องประดับกระดูก ใบหน้าทุกคนถูกสายลมหิมะกัดกร่อนจนเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความดุร้ายราวหมาป่าแห่งทุ่งหญ้า
ผู้นำเป็นชายวัยกลางคน ร่างใหญ่บึกบึน ใบหน้ามีแผลเป็นน่ากลัวเส้นหนึ่งพาดจากมุมหน้าผากถึงคาง
ใต้หว่างขาคือม้าเหยียบหิมะอุ๋ยจุยสีดำล้วน ข้างอานแขวนขวานใหญ่สองเล่มกว้างเท่าบานประตู
ผู้นั้นคือกษัตริย์ซ้ายแห่งชนเผ่าเหนือ ฮูเหยียนจัว
"ท่านอ๋อง" รองแม่ทัพนายหนึ่งควบม้าเข้ามา กล่าวเสียงเบา "ทหารสอดแนมรายงานว่า ทั้งสี่คนมาถึงที่สิบลี้จากหุบเขาแล้ว เพียงแต่..."
"เพียงแต่อะไร?" เสียงฮูเหยียนจัวแหบแห้ง
"พวกเขาพาคนเพิ่มมาหนึ่งคน" รองแม่ทัพลังเล "หญิงผมสีเงินคนหนึ่ง สลบไสล ถูกมัดไว้บนหลังม้า"
ฮูเหยียนจัวหรี่ตา "ประวัติความเป็นมาอย่างไร?"
"ไม่ทราบ แต่ทหารสอดแนมบอกว่า หญิงผู้นั้นแม้จะสลบ แต่พลังลมหายใจแข็งแกร่งน่ากลัวนัก—แม้อยู่ห่างออกไปกว่าร้อยจั้งก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกจากร่างนาง"
"ความร้อนแรง?" ฮูเหยียนจัวขมวดคิ้ว "ในหิมะและน้ำแข็งเช่นนี้ ความร้อนแรงมาจากไหนกัน?"
พูดยังไม่ทันขาด ในที่ราบหิมะอันไกลโพ้นก็ปรากฏจุดดำหลายจุด
จุดดำค่อยๆ ใกล้เข้ามา กลายเป็นม้าสี่ตัว
ดำสนิท แดงเลือด เหลืองอ่อน เทา—ชัดว่าเป็นพวกของซูชิงหนาน
สายตาฮูเหยียนจัวกวาดมองทั้งสี่คน สุดท้ายหยุดอยู่ที่ซูชิงหนาน
นี่คือราชาเป่ยเหลียงหรือ?
อายุน้อยกว่าที่คิด... และ... ซีดเผือดกว่าที่คิดด้วย
แต่ดวงตาคู่นั้น ลึกล้ำราวสระน้ำเย็นยะเยือก เย็นเยียบราวธารน้ำแข็ง เพียงชำเลืองมองครั้งเดียว ก็ทำให้ฮูเหยียนจัวใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อย
นี่คือดวงตาของผู้ที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน เห็นเลือดมามากมาย
"กษัตริย์ซ้าย" ซูชิงหนานรั้งม้า หยุดลงที่ระยะสิบจั้ง กล่าวเสียงเรียบ "ได้ยินชื่อเสียงมานาน"
ฮูเหยียนจัวหัวเราะลั่น "ราชาเป่ยเหลียงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง ข้ามิได้ต้อนรับแต่ไกล ขออภัยด้วย!"