เมืองอิ้งซื่อ จวนอ๋องซ้ายเซียนหวัง
งานเลี้ยงจัดอยู่ในห้องโถงใหญ่ แกะย่างทั้งตัว เหล้านมม้า เต้าหู้นม... อาหารพื้นเมืองของชนเผ่าเหนือวางเต็มโต๊ะยาว
แต่บรรยากาศในงานเลี้ยง กลับไม่คึกคักนัก
ฮูเหยียนจัวนั่งอยู่ที่ที่นั่งประธาน ซูชิงหนาน จื่อซูกวนอิน ถังได่ได่นั่งอยู่ที่ที่นั่งแขก หญิงอิ๋งเยวี่ยนั่งอยู่ข้างกายฮูเหยียนจัว สีหน้าเย็นชา
หุ่นเงาจันทร์ถูกจัดไว้ที่เรือนด้านข้าง มีทหารรักษาการณ์หนาแน่น
ดื่มกันไปสามรอบ ฮูเหยียนจัวก็วางจอกเหล้าลงทันใด:
“ท่านอ๋อง ท่านรู้หรือไม่ว่าอันตรายที่สุดในเขาจิ้งถานคืออะไร?”
“ขอยินดีรับฟัง”
“ไม่ใช่โลกมายา ไม่ใช่กวางเผือก ไม่ใช่ตำนานลี้ลับเหล่านั้น” ฮูเหยียนจัวกล่าวช้าๆ “แต่คือ... โลงน้ำแข็ง”
“โลงน้ำแข็ง?”
“ใช่” ในแววตาฮูเหยียนจัวปรากฏความหวาดกลัว “ในส่วนลึกของเขาจิ้งถาน มีโลงน้ำแข็งขนาดมหึมา ในโลงมีคนนอนอยู่ หรือพูดได้ว่าเป็นสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนคน”
“ใคร?”
“ไม่รู้” ฮูเหยียนจัวส่ายหน้า “แต่ตำนานเล่าว่า โลงน้ำแข็งนั้นเป็นสิ่งที่เทพเจ้าแห่งขุนเขาเตรียมไว้สำหรับตนเอง ใครก็ตามที่รบกวนโลงน้ำแข็ง จะถูกเทพเจ้าแห่งขุนเขาสาปแช่ง ชาติหน้าไม่อาจเกิดใหม่ได้อีก”
ถังได่ได่ถามขึ้นทันใด: “ท่านเคยเห็นโลงน้ำแข็งหรือไม่?”
ฮูเหยียนจัวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พยักหน้า:
“เคยเห็น”
ทุกคนต่างหันมามองเขา
“ยี่สิบปีก่อน ตอนที่ท่านข่านใหญ่เข้าภูเขา ข้าคือรองแม่ทัพ” น้ำเสียงฮูเหยียนจัวทุ้มต่ำ “พวกเราเดินไปถึงกลางเขา เจอพายุหิมะ หลงทาง ตอนที่พวกเราเกือบจะหนาวตาย ก็ได้เห็น... มัน”
“มัน?”
“โลงน้ำแข็ง” ฮูเหยียนจัวหลับตา ราวกับกำลังระลึกถึงฉากอันน่าสยดสยองนั้น “มันคือโลงน้ำแข็งใสทั้งใบ ลอยอยู่กลางอากาศ ในโลงมีคนนอนอยู่ สวมชุดโบราณ ใบหน้า... เหมือนมีชีวิต”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงเริ่มสั่น:
“ที่น่ากลัวที่สุดคือ ตอนที่พวกเราเข้าไปใกล้ คนในโลง... ลืมตาขึ้น”
ในห้องโถงเงียบกริบ
แม้แต่จื่อซูกวนอิน ก็วางกิ่งเหมยแห้งในมือลง
“แล้วต่อมา?” ซูชิงหนานถาม
“ต่อมา...” ฮูเหยียนจัวยิ้มขม “สามพันคน กลับมาได้เพียงสิบเจ็ด ที่เหลือทั้งหมดหายสาบสูญ หายไปในหมอกขาวรอบโลงน้ำแข็ง แม้แต่ศพก็ไม่เหลือ”
เขามองไปที่ซูชิงหนาน: