ลมและหิมะดูเหมือนจะเบาบางลงชั่วขณะ
เทพเจ้าเหล้าเฮ่อจื้อเหลียงที่ยืนนิ่งมองอยู่ตลอด จู่ๆ ก็เขย่าขวดเหล้าสีแดงสดในมือ แล้วเงยหน้าดื่มอีกอึกใหญ่
เหล้าแรงกลืนลงคอ เขาผายลมหายใจสีขาวที่มีกลิ่นเหล้าจางๆ ออกมายาว ท่ามกลางอากาศหนาวเย็น ไอสีขาวนั้นรวมตัวกันไม่สลาย
เขาก้าวเดินไปข้างหน้า ไปหยุดอยู่ตรงหน้าทหารผ่านศึกทั้งหลาย
ตำนานยุทธภพเมื่อสามสิบปีก่อน ตอนนี้ใบหน้าของเขาไม่มีความเกียจคร้านและเรื่อยเปื่อยตามปกติอีกต่อไป กลับถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่หาได้ยาก
เขาแก้ถุงหนังอีกใบที่เล็กกว่าเล็กน้อย แต่เก่าแก่พอๆ กันที่คาดเอวออก แล้วเปิดจุก
ทันใดนั้น กลิ่นหอมของเหล้าแรงที่เย็นกว่า เข้มข้นกว่า ราวกับถูกเก็บไว้นานนับสิบปี ก็กระจายไปทั่ว ดันกลบกลิ่นลมหนาวไปชั่วขณะ แม้แต่ธูปในงานศพก็ดูจืดจางลง
"นี่คือเหล้าเผาวิญญาณ เหล้าที่แรงที่สุดในเป่ยเหลียง และเป็นของดีที่ข้าเก็บไว้ในห้องใต้ดินหลายสิบปี"
เสียงของเฮ่อจื้อเหลียงแหบพร่าเล็กน้อย แต่ชัดเจนถึงหูทุกคน "เดิมทีคิดไว้ว่า รอวันที่ข้าใกล้ตาย หรือเจอคนที่คู่ควรจะดื่ม ค่อยเปิด"
สายตาของเขากวาดมองหลี่เหล่าลิ่วและทหารผ่านศึกที่เต็มไปด้วยบาดแผลทีละคน ดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน
"วันนี้ ข้ารู้สึกว่า พวกเจ้ามีสิทธิ์ดื่ม"
พูดจบ เขาก็ยื่นถุงเหล้าให้หลี่เหล่าลิ่วซึ่งแขนขาด้วยตัวเอง
หลี่เหล่าลิ่วนิ่งอึ้งไป ดวงตาที่ขุ่นมัวมองเฮ่อจื้อเหลียง แล้วมองถุงเหล้า มือไม้ไม่รู้จะวางอย่างไร
แม้เขาจะไม่รู้จักเฮ่อจื้อเหลียง แต่จากการที่อีกฝ่ายยืนเคียงข้างราชาได้ และพลังยุทธ์ที่ลึกสุดหยั่ง นี่ต้องเป็นบุคคลสำคัญระดับสูงอย่างแน่นอน
บุคคลเช่นนี้ ยกเหล้าให้ทหารผ่านศึกพิการอย่างเขาหรือ?
"รับไว้"
น้ำเสียงของเฮ่อจื้อเหลียงไม่ยอมให้ขัด "มิได้ยกให้เจ้า แต่ยกให้กระดูกของกองทัพเป่ยเหลียงแปดร้อยนายที่ยืนหยัดจนตายไม่ถอยแม้ก้าวเดียว! ยกให้จ้าวเที่ยซาน ยกให้วิญญาณแปดสิบสามดวงของหมู่บ้านเขาซานที่รอไม่ถึงวันนี้!"
ร่างของหลี่เหล่าลิ่วสั่นเทา มือข้างเดียวที่เหลือยกขึ้นรับถุงเหล้าหนักอึ้งด้วยมือที่สั่น