แคว้นต้าเฉียน เมืองหลวงเฉียน พระราชวังต้องห้าม พระที่นั่งไท่เหอ
ยามนี้เป็นวันออกว่าราชการใหญ่ ภายในพระที่นั่งอันวิจิตรงดงาม ข้าราชบริพารทั้งฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ยืนสงบตามยศถาศักดิ์ เงียบกริบไร้เสียง
เสามังกรพันทองสูงตระหง่านรองรับเพดานลวดลายปิดทอง บนบัลลังก์มังกร พระเจ้าต้าเฉียนวัยใกล้ห้าสิบสีพระพักตร์อ่อนล้า กำลังทรงฟังรายงานเสบียงอันยืดเยื้อของเสนาบดีกระทรวงการคลัง
ลมนอกพระที่นั่งหอนหวีด พัดพาเกล็ดหิมะประปรายมากระทบประตูแดงเข้มที่ปิดแน่น เกิดเสียงดังกรอบแกรบ ยิ่งขับเน้นความอึดอัดภายในพระที่นั่งให้ชัดขึ้น
ทันใดนั้น—
“รายงาน!!!”
เสียงตะโกนอันแหลมสูง แหบแห้ง เต็มไปด้วยกลิ่นอายเลือดเหล็กและความเร่งด่วนราวไฟไหม้ ดั่งสายฟ้าฟาดกลางพื้นดิน ฉีกความเงียบงันของพระที่นั่งไท่เหอออกเป็นเสี่ยงๆ
เสียงค่อยๆ ถ่ายทอดมาจากประตูวังอันไกลโพ้น ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เร่งรีบขึ้นเรื่อยๆ!
“ส่งด่วนแปดร้อยลี้! รายงานกองทัพเป่ยเหลียง!!!”
“รายงานกองทัพเป่ยเหลียง—!!!”
เสียงตะโกนพร้อมกับฝีเท้าหนักอึ้ง ยุ่งเหยิง แทบจะเหยียบแผ่นหินทางเดินแตก ใกล้เข้ามาในพริบตา ถึงหน้าพระที่นั่งพอดี
“ปัง!”
ประตูพระที่นั่งหนาแน่นถูกผลักออกเป็นช่องว่าง ลมหนาวเหน็บโหมกระหน่ำพัดพาหิมะและทหารส่งสารที่แทบทรุดตัวลงกับพื้น ชุดเกราะเปื้อนฝุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยเหนื่อยล้า เข้ามาในพระที่นั่งพร้อมกัน
“ฝ่าบาท! ส่งด่วนแปดร้อยลี้! เป่ย…เป่ยเหลียง…”
ทหารส่งสารทรุดตัวลงกับพื้น ยกมือทั้งสองชูหลอดทองแดงที่ผนึกด้วยขี้ผึ้งแดงเข้ม เสียงแหบแห้งแทบเป็นเลือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดและความไม่อยากเชื่อ
“ราชาเป่ยเหลียงซูชิงหนาน…สามวันก่อนที่วัดเสวี่ยหยวนซื่อ…ต่อหน้าธารกำนัล ใช้ศีรษะกระบี่เทพเจี้ยนอู๋ซังเซ่นไหว้ราษฎร…และ…ประกาศแก่ใต้หล้า…”
เขาหอบหายใจอย่างรุนแรง ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ก่อนจะตะโกนประโยคที่สั่นสะเทือนฟ้าดินออกมา:
“ทหารใหม่เป่ยเหลียงหนึ่งแสนนาย ทหารม้าเหล็กดำแปดพันนาย ได้ปฏิญาณตนเสร็จสิ้นเมื่อวานนี้ บ่ายหน้าเข้าตีเมืองโยว! ประกาศว่าจะ…ยึดคืนสิบสี่แคว้นแดนเหนือ! ขับไล่ชนเถื่อน ฟื้นฟูแผ่นดินเดิม!!”
“ครืน!!!”