"สวรรค์?"
เย่กู้อิงเย้ยหยัน แม้มุมปากจะเริ่มมีเลือดซึม แต่แววตากลับยิ่งคมกริบขึ้น:
"เจ้าคู่ควรหรือ?"
ยังไม่ทันขาดคำ กระบี่ยาวในมือเขาก็เปล่งแสงเย็นเยียบจ้าแสงขึ้นมา ตัวกระบี่สั่นสะเทือน กึกก้องดั่งเสียงมังกรครวญ
กระบี่นี้ ได้เผาผลาญต้นกำเนิดของเขาไปถึงเก้าในสิบส่วน!
"หงส์เดียวดาย—สังหารเซียน!"
แสงกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า ก่อเป็นเงายักษ์กระบี่ยาวนับร้อยจั้ง พรั่งพร้อมด้วยเจตจำนงแน่วแน่ที่จะตัดทำลายทุกสิ่ง ฟาดลงมาที่หัวจั่วรื่อโยวฉวน
นี่คือวิชาต้องห้ามสุดท้ายที่เย่กู้อิงซ่อนไว้
สิบหกปีก่อน เขาใช้กระบี่นี้ท้าทายเทพเจ้ากระบี่ ถึงแม้จะพ่ายแพ้แต่ก็ยังน่าภาคภูมิ
สิบหกปีแห่งการฝึกฝนอย่างหนัก พลังของกระบี่นี้ยิ่งแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมากนัก
กระบี่ยังมาไม่ถึง แต่คมกระบี่ก็ได้ชำระล้างหมอกเลือดโดยรอบจนสิ้น พื้นดินถูกขุดเป็นร่องลึกหลายฉื่อ
บนใบหน้าซีดเผือดของจั่วรื่อโยวฉวน ปรากฏความเคร่งเครียดขึ้นมาบ้างเป็นครั้งแรก
แต่เขาก็ยังคงไม่ถอย
เพียงค่อยๆ ยกมือทั้งสองขึ้น ประสานเป็นอาคมประหลาดกลางอก
"จันทร์สีเลือด... จงปรากฏ"
พร้อมกับเสียงพึมพำแหบแห้ง จุดเลือดระหว่างคิ้วพลันแผ่ขยาย ชโลมทั่วทั้งดวงตาทันที
เบื้องหลังเขา หมอกเลือดหนาทึบปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นเงาจันทร์สีเลือดค่อยๆ ลอยขึ้น!
จันทร์สีเลือดและกระบี่ยักษ์ปะทะกันอย่างสนั่นหวั่นไหว
ไม่มีเสียงดังกระหึ่มสะเทือนฟ้า
มีเพียงเสียง "แกรกๆ" ที่น่าขนลุก ดั่งแมลงพิษนับหมื่นกัดกิน
แสงกระบี่ค่อยๆ มืดลง ละลายหายไปในจันทร์สีเลือด
ดั่งก้อนน้ำแข็งที่ร่วงลงสู่บ่อเลือดเดือดพล่าน
สามลมหายใจ
เพียงสามลมหายใจ
กระบี่สังหารเซียนที่เคยทำให้แม้แต่เทพเจ้ากระบี่ยังต้องเหลียวมอง ก็หายสลายไปในจันทร์สีเลือดอย่างสิ้นเชิง
"ไม่..."
เย่กู้อิงพ่นเลือดออกมาหนึ่งกำใหญ่ ทั้งร่างร่วงหล่นไปข้างหลังดั่งว่าวที่ขาดเชือก กระแทกลงบนรั้วค่ายอย่างจัง
รั้วแตกสลาย เขาดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน แต่กลับพบว่ามือขวาที่กำกระบี่ เต็มไปด้วยลวดลายสีดำละเอียดประณีต
แมลงพิษ... เข้าสู่ร่างกายแล้ว
"กู้อิง!"