คำถามของจื่อซูกวนอินดังก้องกังวานราวกับเสียงสายน้ำใต้ดินที่ไหลรินอยู่ลึกในถ้ำน้ำแข็ง
เหอเหลียนหลิวลี่ยกมือขึ้น นิ้วซีดเผือดค่อยๆ ลูบไล้ไปตามใบหน้าของตัวเอง
ใบหน้าที่เพิ่งถอดหน้ากากหนังคนออกเมื่อครู่ ภายใต้แสงเรืองรองมืดมัวในถ้ำน้ำแข็ง ส่องประกายคล้ายเครื่องเคลือบ งดงามเกินจริง
“สามร้อยปีก่อน ทุ่งหญ้าทางเหนือยังไม่มีราชสำนัก”
นางเอ่ยปาก เสียงต่ำทุ้มไพเราะ ดั่งสายน้ำที่ไหลเอื่อยใต้แสงจันทร์ “เหล่าชนเผ่ากระจัดกระจาย ฆ่าฟันกันไม่เว้นวัน ทุกฤดูหนาว คนที่อดตายและหนาวตาย มีมากกว่าหญ้าบนทุ่งหญ้าเสียอีก”
“ข้าคือบุตรสาวคนเล็กของเผ่าเหอเหลียน เมื่ออายุได้เจ็ดขวบ เผ่าถูกกลืนกิน บิดามารดาตายใต้กีบม้า ข้าถูกขายให้อีกเผ่าหนึ่ง กลายเป็นทาส”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แสงในดวงตาสีม่วงพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา
“แต่ชะตาข้าไม่ถึงฆาต เมื่ออายุสิบขวบ เขาจิ้งถานเปิด เทพเขาปรากฏกาย ศักดิ์สิทธิ์หญิงในยุคนั้นเข้าสักการะในเขา พบข้าที่เชิงเขา นางบอกว่าข้ามีกระดูกกายวิเศษสุด เป็นพรสวรรค์ซามานที่หายากในรอบร้อยปี”
“นางรับข้าเป็นศิษย์ พาข้าเข้าสุสานศักดิ์สิทธิ์ สิบห้าขวบ ข้าฝึกฝนเคล็ดน้ำแข็งยมโลก สำเร็จ เป็นซามานที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ชนเผ่าเหนือ ยี่สิบขวบ ข้าท้าทายศักดิ์สิทธิ์หญิงในตอนนั้น ชนะ กลายเป็นราชินีศักดิ์สิทธิ์รุ่นที่สามของชนเผ่าทางเหนือ เหอเหลียนหลิวลี่”
น้ำเสียงของนางสงบนิ่ง ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวของคนอื่น
แต่ทุกคนล้วนสัมผัสได้ว่า ความสงบภายใต้นั้น ซ่อนเรื่องราวอันน่าสะเทือนใจเพียงใด
“หลังจากเป็นศักดิ์สิทธิ์หญิง สิ่งแรกที่ข้าทำ คือการรวมทุ่งหญ้าให้เป็นหนึ่ง” เหอเหลียนหลิวลี่กล่าวต่อ “ข้าใช้เวลาสามปี เดินทางไปทั่วทุกเผ่า เผ่าใดไม่ยอมสยบ ก็ตี ตีไม่ยอม ก็ฆ่า ฆ่าไม่หมด... ข้าก็ไปยังเผ่าของพวกมันด้วยตนเอง นั่งในกระโจมของหัวหน้าเผ่า ดื่มเหล้านมม้าของพวกเขา บอกพวกเขาว่า ยอมสยบ หรือไม่ก็สูญพันธุ์”
“ฤดูหนาวปีที่สาม เผ่าทั้งเจ็ดสิบสองเผ่าของทุ่งหญ้า ล้วนยอมสวามิภักดิ์ ข้าสถาปนาราชสำนักชนเผ่าเหนือ บัญญัติกฎหมาย แบ่งสรรทุ่งหญ้า ปีนั้น คนที่หนาวตายบนทุ่งหญ้า น้อยกว่าปีก่อนๆ ถึงเจ็ดในสิบ”