"เจ้า!!!"
อิ๋งเยวี่ยถูกสายตาและวาจาเจ้าชู้ของซูชิงหนานยั่วให้สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความขายหน้าและโกรธเคือง
นางเผลอยกมือขึ้นปิดอกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสวยเปล่งประกายไฟโทสะ: "ราชาเป่ยเหลียง โปรดทรงรักษาอาการ!"
แต่ซูชิงหนานเพียงยิ้มบางๆ สายตามิได้ละไป กลับยิ่งคมกริบราวกับสามารถทะลุผ่านขนสัตว์สีดำนั้น มองเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจนาง: "สิ่งที่ข้าหมายถึงเรื่องทรวงอก มิได้หมายถึงพระวรกายของฝ่าบาท หากแต่หมายถึง...วิสัยทัศน์ของฝ่าบาทต่างหากเล่า"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย้าแหย่: "ฝ่าบาททรงคิดว่า การนำเสบียงและอาวุธสามปีของเป่ยฉินออกมา เปิดเส้นทางการค้าเหอซี แล้วขอเพียงตำแหน่งศักดิ์ศรีปลอมๆ ในการติดตามทัพภายหลัง จะถือเป็นความจริงใจเต็มเปี่ยม เป็นการถอยยอมประนีประนอมหรือ?"
"แต่ฝ่าบาททรงเคยคิดหรือไม่—"
ซูชิงหนานค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันไร้รูปร่างแผ่กระจายออกมา "เงื่อนไขเหล่านี้ เป่ยฉินให้ได้ คนอื่น...ก็ให้ได้เช่นกัน"
อิ๋งเยวี่ยจิตใจสั่นสะเทือน ระงับความโกรธไว้ แล้วกล่าวเสียงเย็น: "ความหมายของราชาเป่ยเหลียงคืออะไร? นอกจากแคว้นต้าฉินของข้าแล้ว ใครเล่าจะสามารถให้การสนับสนุนในระดับนี้ได้? เมืองหลวงเฉียนหรือ? พวกเขาอยากให้ราชาเป่ยเหลียงพ่ายแพ้ในการรบภาคเหนือเสียอีก! ซีฉู่หรือ? ดูแลตัวเองยังไม่รอด! เหล่าแคว้นทางใต้หรือ? ต่างคนต่างอยู่เป็นเพียงทรายกระจัดกระจาย!"
นางยิ่งพูดยิ่งมั่นใจ น้ำเสียงก็ค่อยๆ สูงขึ้น: "ราชาเป่ยเหลียง วันนี้คำพูดของอิ๋งเยวี่ย ทุกคำล้วนมาจากใจจริง ต้าฉินต้องการร่วมมือกับราชาเป่ยเหลียงอย่างแท้จริง เพื่อร่วมสร้างความยิ่งใหญ่ เหตุใดราชาเป่ยเหลียงจึงต้องปฏิเสธผู้คนให้ไกลถึงพันลี้เล่า?"
แต่ซูชิงหนานกลับส่ายหน้า ถอนหายใจเบาๆ: "ฝ่าบาท ถึงตอนนี้ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?"
เขาหันหลังให้อิ๋งเยวี่ย จ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันห่างไกลทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ: "ที่ข้าบอกว่าสายไปแล้ว มิใช่เพราะเงื่อนไขเหล่านี้ไม่ดีพอ หากแต่เป็นเพราะ..."
"เงื่อนไขเดียวกัน ความจริงใจเดียวกัน หรือแม้แต่เงื่อนไขที่เหนือกว่า ความจริงใจที่เหนือกว่า..."
"เมื่อหนึ่งเดือนก่อน—"