ทางเดินธารน้ำแข็งทอดตัวลงสู่เบื้องล่างลึกล้ำ มองไม่เห็นสุดทาง
แสงเย็นสีน้ำเงินจางๆ จากผลึกน้ำแข็งส่องสว่างได้เพียงช่วงสิบก้าว กำแพงน้ำแข็งสองข้างทางเรียบลื่นราวกระจก สะท้อนเงาของคณะคนร้อยกว่าคนที่ยืดยาวผิดรูป
เสียงฝีเท้าก้องกังวานในพื้นที่ปิดกลายเป็นเสียงสะท้อนประหลาด ราวกับมีผู้คนนับไม่ถ้วนเดินเคียงคู่กัน
ซูชิงหนานเดินนำหน้าอยู่เสมอ ชายเสื้อคลุมใหญ่สีดำสนิทปลิวผ่านขั้นน้ำแข็ง กลับมีเสียง "แกรกๆ" คล้ายโลหะเสียดสีกัน
ปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ บนกำแพงน้ำแข็ง ความรู้สึกไม่ใช่อากาศหนาวเหน็บ หากเป็นความเย็นชุ่มชื่นนุ่มนวล ราวกับสัมผัสหยกชั้นดี
"น้ำแข็งนี้..." จื่อซูกวนอินเอ่ยขึ้นกระทันหัน "มีอุณหภูมิ"
อาจารย์กวางเผือกพยักหน้า "น้ำแข็งเขาจิ้งถานมิใช่น้ำแข็งธรรมดา ตำนานเล่าว่าในยุคสงครามเทพโบราณ เลือดเทพแช่แข็งกลายเป็นน้ำแข็ง จึงสัมผัสแล้วชุ่มชื่น ไม่ละลายนับพันปี"
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียง "แคร็ก" แผ่วเบามาจากทางด้านหน้า
ราวกับชั้นน้ำแข็งแตกออก
ทุกคนหยุดชะงักทันที
ซูชิงหนานยกมือให้คณะหยุด แล้วเดินหน้าไปอย่างช้าๆ
เมื่อเลี้ยวโค้งหนึ่ง ภาพเบื้องหน้าทำให้แม้แต่เขาที่เคยผ่านคลื่นลมมามากก็ต้องหดตาดำ
ทางเดินตรงนี้เปิดกว้างออก กลายเป็นถ้ำน้ำแข็งธรรมชาติ
ใจกลางถ้ำน้ำแข็ง มีรูปปั้นน้ำแข็งตั้งอยู่สิบสองตน
ไม่ใช่รูปปั้นน้ำแข็ง
คือสิบสองคนที่ถูกแช่แข็ง
พวกเขาสวมเครื่องแต่งกายต่างยุคสมัยกัน
มีหนังสัตว์ของชนเผ่าโบราณ มีชุดขุนนางราชวงศ์แผ่นดินกลาง แม้แต่จีวรพระและชุดเต๋า
แต่ละคนคงท่าทางขณะยังมีชีวิต ไม่ถือดาบจ้วงแทง ก็นั่งขัดสมาธิเพ่งจิต หรือวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก
สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือใบหน้าของพวกเขา
สิบสองใบหน้า ต่างหันไปทางเดียวกัน นั่นคือส่วนลึกของทางเดิน
สีหน้าบนใบหน้าแต่ละคนแข็งค้างอยู่กับความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าใหญ่ ราวกับในช่วงวินาทีสุดท้ายของชีวิตได้เห็นบางสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้
"นี่คือ..." ทหารองครักษ์ชนเผ่าทางเหนือคนหนึ่งพูดเสียงสั่น "ผู้นำทาง..."