สามวันต่อมา จวนราชาเป่ยเหลียง ห้องโถงใหญ่
แสงอรุณสาดส่องผ่านกรอบหน้าต่าง ทอดเงากระจ่างบนพื้นหินสีเขียว
กลิ่นจันทน์หอมกรุ่นในห้องโถง แต่ก็ไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยคลุ้งได้
นั่นคือเศษพิษที่ยังไม่สลายบนร่างของซูชิงหนาน
จื่อซูกวนอินนั่งอยู่ที่ที่นั่งแขก ยังคงสวมจีวรสีเทาซีดจางจนเกือบขาว เท้าเปล่า ข้อเท้ามีลูกประคำไม้ และมือถือกิ่งเหมยแห้ง
เขามาเยือนอย่างเงียบเชียบ ราวกับแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ เมื่อคุณรู้ตัว เขาก็อยู่ที่นั่นแล้ว
"นะโมอมิตาพุทโธ"
เสียงสาธยายพระนามพระพุทธเจ้าเบา ๆ ก้องกังวานจนไม่อาจแยกได้ว่าชายหรือหญิง
ทุกคนในห้องโถง ซูชิงหนาน หญิงอิ๋งเยวี่ย ถังได่ได่ และเต๋าเขียวเซวียน ต่างมองไปที่เขา
แม้แต่ถังได่ได่ที่มักจะยิ้มหัวเราะอยู่เสมอ คราวนี้ก็เก็บสีหน้า และจ้องไปที่กิ่งเหมยแห้งนั้น
"ท่านกวนอิน" ซูชิงหนานเอ่ยช้า ๆ "การเดินทางครั้งนี้เป็นอย่างไรบ้าง"
จื่อซูกวนอินเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างราวกับส่องสะท้อนวัฏจักรแห่งบุญคุณ ไล่สายตามองไปทั่วทุกคน
เมื่อสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ซูชิงหนาน ก็ชะงักเล็กน้อย
"พิษบนกายท่านอ๋อง" เขาเอ่ยเสียงเบา "ลึกขึ้นอีกแล้ว"
"อีกนานแค่ไหนถึงจะทนไหว" หญิงอิ๋งเยวี่ยอดถามไม่ได้
"หากไม่มีวาสนา" จื่อซูกวนอินเว้นจังหวะ "สิบเดือนกับอีกสามวัน"
ตรงกับที่ถังได่ได่คำนวณไว้เป๊ะ
หญิงอิ๋งเยวี่ยรู้สึกหนักอึ้งในใจ
สิบเดือนกับอีกสามวัน...
นับถอยหลังนี้ ตอนนี้กลายเป็นของนางด้วย
"วาสนาอยู่ที่ใด" ซูชิงหนานถามอย่างสงบ
จื่อซูกวนอินวางกิ่งเหมยแห้งในมือลงบนโต๊ะอย่างเบามือ
กิ่งเหมยไร้ดอก มีแต่กิ่งก้านแห้งผาก
แต่เพียงชั่วพริบตาที่มันแตะพื้นโต๊ะ พื้นผิวโต๊ะไม้จันทน์แดงทั้งแผ่นก็กลายเป็นน้ำแข็งบาง ๆ ปกคลุม
"เขาจิ้งถาน" จื่อซูกวนอินกล่าว "หยกลวงจันทร์กำลังจะเบ่งบาน"
ภายในห้องโถงเงียบลงชั่วขณะ
เต๋าเขียวเซวียนเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ "เขาจิ้งถาน? ภูเขาเซียนแห่งมณฑลอวี้นั่นหรือ?"
"ถูกต้อง"
"แต่นั่นมันเขาศักดิ์สิทธิ์ของชนเผ่าทางเหนือ!"
หญิงอิ๋งเยวี่ยขมวดคิ้ว "สามเผ่าใหญ่ทางเหนือบูชาตลอดทั้งปี ถือเป็นที่สถิตของเทพเจ้า คนนอกบุกรุกเข้าไป ต้องถูกโจมตีเป็นแน่"