เสียงนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ก็สมเหตุสมผลอยู่ในที
ฉินหู่ใจเต้นวูบเล็กน้อย ทว่าสีหน้ากลับไม่แสดงอาการใด
“เช็กอิน”
เขาท่องอยู่ในใจหนึ่งคำ
【เช็กอินที่พระที่นั่งไท่จี้สำเร็จ!】
【สถานที่แห่งนี้คือศูนย์กลางเส้นมังกรของรัฐต้าชุ่น ซุกซ่อนวาสนาแห่งราชันมานับพันปี ขอแสดงความยินดีกับผู้ถือระบบ ได้รับรางวัล—ยาเม็ดมหาปรนิรมิตหนึ่งขวด (ภายในมีห้าเม็ด)!】
【ยาเม็ดมหาปรนิรมิต: หลอมขึ้นจากสมบัติล้ำค่าแห่งฟ้าดิน ช่วงชิงความมหัศจรรย์จากธรรมชาติ เมื่อกินหนึ่งเม็ด จะเพิ่มพลังภายในอันบริสุทธิ์ขึ้นสามสิบปีในพริบตา ชำระไขกระดูก ขับล้างเส้นเอ็น และหล่อหลอมรากฐานกระดูกขึ้นใหม่】
กระแสข้อมูลสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่สมอง
หัวใจของฉินหู่หดเกร็งอย่างแรง
หนึ่งขวดมีห้าเม็ด เม็ดละสามสิบปี... นี่เท่ากับพลังฝีมือหนึ่งร้อยห้าสิบปี!
หากของสิ่งนี้ถูกนำออกไป ทั้งยุทธภพคงคลุ้มคลั่งเพราะมัน!
พลังฝีมือหนึ่งร้อยห้าสิบปี มากพอให้ความสามารถของเขาก้าวข้ามไปอีกหลายขอบเขต!
……
ตลอดสามวันต่อมา บริเวณนอกพระที่นั่งไท่จี้ยังคงปกคลุมด้วยบรรยากาศอึมครึมและเคร่งขรึม
ฉินหู่กับผู้บัญชาการตำหนักหริกมักรและผู้ถวายงานกลุ่มหนึ่งผลัดกันเข้าเวร เฝ้ารออย่างเงียบงันให้ประตูบานที่กั้นขวางสองยุคสมัยเปิดออกอีกครั้ง
ทุกคนต่างรู้แก่ใจว่า ภายในประตูกำลังดำเนินการส่งมอบอำนาจสูงสุดแห่งรัฐต้าชุ่น
สามวันนั้นไม่ยาวไม่สั้น
กระทั่งรุ่งเช้าวันที่สาม เมื่อแสงอาทิตย์สายแรกฉีกผ่านหมู่เมฆ สาดลงบนกระเบื้องเคลือบสีทองแห่งพระนคร
“แอ๊ด—”
ประตูตำหนักหนักอึ้งที่ปิดสนิทมาสามวัน ในที่สุดก็ถูกผลักเปิดออกจากด้านในอย่างช้า ๆ
ทุกคนพลันฮึกเหิมขึ้นพร้อมกัน ต่างหันมองไปทางนั้นเป็นตาเดียว
ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ เจ้าเฉิงฮ่าว สวมชุดไว้ทุกข์สีขาวเรียบง่าย เสด็จออกมาจากด้านใน
พระเนตรแดงก่ำ พระพักตร์เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเหนื่อยล้าที่ยากจะปิดบัง ทว่าพระปฤษฎางค์ที่ตั้งตรงกลับแผ่ความหนักแน่นและความน่าเกรงขามอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน