"เหอะ! พูดยังกะหมา!"
ฉันทำหน้าเหยียด "บริษัทใหญ่ขนาดนั้น เธอเป็นถึงประธานผู้หญิง ฉันมันแค่ไอ้กระจอก จะไปให้ความอบอุ่นและห่วงใยอะไรกับเขาได้?"
"อาเฉิง... อย่าดื้อสิ!"
หลินหลานออดอ้อนเขย่าแขนฉัน "เห็นแก่ลูกเถอะนะ..."
พูดจบ มือถือเธอก็ดัง
หน้าจอขึ้นว่า 'สวี่เส้าคุน'
หลินหลานหน้าตื่นตระหนก มือสั่นรีบคว้ามือถือ
"อาเฉิง... อย่าส่งเสียง!"
หลินหลานมองฉันอย่างอ้อนวอนด้วยความเครียด แล้วรับสาย "ฮัลโหล?"
แกไปตายที่ไหนมา?
เสียงสวี่เส้าคุนด่ามาแบบเมาๆ
"สามี! ฉัน... ฉันอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน เดี๋ยวถึงแล้วค่ะ"
ไอ้ตัวซวยที่นายคลอดออกมา มันทำแจกันหยวนชิงฮวาของฉันลงแตก! เชี่ย! นายสั่งสอนมันยังไง? นายเป็นหมูหรือไง?
"สามี! สามี! เดี๋ยวฉันถึงบ้านแล้ว! ฉันผิดเอง! ที่สอนตั่วตั่วไม่ดีพอ!"
"เชี่ย!"
"สามีสามี อย่าตีลูกนะ! เดี๋ยวฉันกลับไปแล้ว! ตีฉันเถอะ อย่าตีเขา..."
......
เสียงเด็กร้องไห้จากการโดนตีลอดมาจากสายโทรศัพท์ ทำเอาฉันใจสั่น!
หลินหลานร้องไห้พลางลงจากเตียง... วางสายแล้ว ก็ลนลานใส่เสื้อผ้าอย่างไม่มีสติ
ภาพนี้ ทำให้ฉันนึกถึงสารคดีพวกคนขายบริการทางเพศชั้นล่าง... เพิ่งเสร็จงานหนึ่ง ก็ถูกเร่งให้ไปรับงานต่อไปทันที
นี่คือรักแรกที่ผมรักมานานสี่ปี ทะนุถนอมราวกับดวงใจจริงๆ หรือ?
เกลียดเธอก็เกลียดเถอะ แต่วินาทีนี้... ใจก็อดรู้สึกหดหู่และขมขื่นขึ้นมาไม่ได้
"อาเฉิง!"
หลินหลานแต่งตัวเรียบง่ายแล้ว ก็คุกเข่าลงตรงหน้าฉันทั้งน้ำตา "ช่วยเราด้วยเถอะ รีบพาเราออกจากทะเลทุกข์นี้ที!"
"พอเถอะ! ไปเถอะ!"
ฉันรำคาญใจหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกมวน "ขับรถดีๆ ระวังด้วย!"
"อืม! พรุ่งนี้เช้ามาที่เหิงต้าอสังหาฯ ถึงแล้วโทรหาฉันนะ!"
"โอเค"
......
พอหลินหลานไปแล้ว ใจฉันก็ไม่สงบสักที!
กับผู้หญิงคนนี้ สงสารก็ส่วนสงสาร แต่ฉันมันเกินพอแล้ว!
แต่เสียงเด็กร้องไห้จากการโดนตี ก็ยังทำให้ใจฉันเจ็บปวดเป็นพักๆ
ถ้านี่เป็นลูกสาวฉันจริงๆ ฉันคงปวดใจตาย
......
เช้าวันต่อมา ฉันไปส่งเงินให้ที่บ้านก่อน แล้วไปที่ศูนย์ตรวจดีเอ็นเอของโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแพทย์เจียงเฉิง ยื่นตัวอย่างทางชีวภาพของฉันกับตั่วตั่ว แล้วถึงไปที่เหิงต้าอสังหาฯ
มาถึงสำนักงานใหญ่ ตึกเหิงต้ากั๋วจี้ ได้เกือบเที่ยงแล้ว
โทรหาหลินหลาน เธอกดตัดสาย สักพักส่งข้อความมาบอกว่า เดี๋ยวพนักงานฝ่ายบุคคลสาวลงไปหา จัดการไว้ให้หมดแล้ว ตอนนี้ไม่สะดวกรับสาย
ไม่นาน เด็กสาวในชุดกระโปรงสั้นทำงานกับถุงน่องสีดำก็วิ่งออกมาจากลิฟต์ แล้วเดินยิ้มแย้มเข้ามาหาฉัน
คุยกันนิดหน่อยยืนยันตัวตนแล้ว เธอก็พาฉันขึ้นไปชั้น 11
แปลกที่ เธอไม่ได้พาฉันไปทำเรื่องเข้าทำงาน กลับพามาที่ห้องทำงานประธาน
"คุณซ่ง เชิญรอสักครู่ก่อนนะคะ..."
เด็กสาวพูดยิ้มๆ "ประธานสวี่ต้องการสัมภาษณ์คุณด้วยตัวเอง! ท่านไปประชุมที่ในเมืองตอนเช้า น่าจะกลับมาในอีกไม่ช้านะคะ"
"อ้อ..." ฉันกลืนน้ำลายอย่างประหม่า
"งั้นเชิญรอสักครู่นะคะ"
ว่าแล้ว เด็กสาวก็รินน้ำให้ฉันแก้วหนึ่ง ก่อนเดินออกไป ทิ้งให้ฉันนั่งลุ้นอยู่คนเดียว
ฉันนั่งเรียบร้อยบนโซฟาตัวยาว ขยำนิ้วอย่างเครียด รอคอยอย่างเงียบๆ...
ก็จริงนะ ในเมื่อสมัครงานตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวผู้ชาย ก็ต้องให้เจ้านายดูตัวด้วยตาตัวเองถึงจะดี!
กวาดตามองของประดับและสิ่งของไฮโซหรูหราในห้องทำงานแล้ว ฉันรู้สึกว่าชีวิตก็เหมือนเรื่องตลกร้าย ไม่มีทางเดาตอนต่อไปได้!
วันเดียวก่อนหน้า ฉันยังปรารถนาที่จะหางานเลี้ยงปากเลี้ยงท้องในคอกหมูเหม็นๆ อยู่เลย
แต่วันนี้ กลับต้องมาตัดสินครึ่งหลังของชีวิตที่นี่...
เหนือเก้าอี้เจ้านายมีคำว่า 'คุณธรรมล้ำค้ำจุนสรรพสิ่ง' ติดอยู่บนกำแพง ทำให้ฉันเกิดจินตนาการในแง่ลบกับสวี่เหม่ยเจวียนอย่างมาก ในเน็ตเขาว่ากันว่า เจ้านายที่แขวนคำพวกนี้มักจะใจดำ! อาจจะเหมือนน้องชายของหล่อนก็ได้...
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว สัมภาษณ์ไม่ผ่านก็ดี! จะได้อุดปากหลินหลานเสียที!
บอกว่าเดี๋ยวกลับมา แต่รอไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา... คาดว่าตอนเที่ยงคงไปกินข้าวข้างนอก
ฉันก็ไม่เกรงใจ ใช้ห้องน้ำด้านในห้องทำงานเลย ฉี่ไปหนึ่งรอบ
ห้องทำงานนี้มีทั้งด้านนอกด้านใน ด้านนอกเป็นที่ทำงาน ส่วนด้านในเป็นห้องพัก
ตอนฉันกำลังจะดึงกางเกงขึ้น ประตูห้องทำงานด้านนอกก็ถูกเปิดออก
สมองฉันระเบิด "ตูม" ทันที... บ้าเอ๊ย! หล่อนกลับมาแล้ว?
ปกติผู้หญิงรังเกียจที่สุดเวลาใครมาใช้ห้องน้ำส่วนตัวของหล่อน!
บ้าน่า ไม่กลับก่อนไม่กลับหลัง มาใช้ห้องน้ำแกทีไรก็กลับมาทุกที
แต่ท่าทางไม่ปกติ!
เสียงพูดคุยของชายหญิงคู่หนึ่งดังเข้ามาจากข้างนอก...
"ประธานสวี่ อย่า... อย่าทำแบบนี้ ผมเป็นอาจารย์คุณนะ คุณจะทำกับผมแบบนี้ไม่ได้!"
"จ๊ะจ๋า! เลิกเสแสร้งได้แล้ว! เขาว่าสามสิบเหมือนหมาป่า สี่สิบเหมือนเสือ! อาจารย์ซุน ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณไม่อยาก..."
"อย่า!"
......
ฉันหลบอยู่ในห้องน้ำฟังอยู่ ใจเต้น "ตึกตึกตึก" แรงมาก!
บ้าเอ๊ย! 'ประธานสวี่' คนนี้เป็นผู้ชาย ยังเป็นหนุ่มด้วย... งั้นนี่ต้องเป็นสวี่เส้าคุนแน่ๆ!
นี่ หลินหลานจัดการให้ฉันมาทำงานกับสวี่เส้าคุนรึ?
ไม่น่านะ เธอน่าจะบอกฉันก่อนสิ?
แล้วเสียงผู้หญิงคนนี้ ทำไมฟังดูคุ้นจัง? เหมือนเคยได้ยินที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออก
"คุณสวี่! ถ้าคุณยังทำอีก ฉันจะร้องเรียกแล้วนะ!"
"ร้องสิ! ยังไงนี่ก็บ้านฉัน ฉันไม่อายหรอก!"
"ปล่อยฉันนะ!"
"เพียะ!"
เสียงตบดังสนั่น! ผู้หญิงร้อง "อ๊า!"
"อีนัง! อย่าให้ดีแล้วไม่เอา! อย่าลืมว่า รูปเธอยังอยู่กับฉันนะ!"
"ฮืออือ!"
"ถอด!"
......
ผู้หญิงสะอื้นอยู่ ผ่านประตูสองบาน ฉันก็ได้ยินไม่ค่อยชัด... แต่จากเสียงเงียบๆ พอเดาได้ว่า สวี่เส้าคุนได้สิ่งที่ต้องการแล้ว โซฟาตัวยาวที่ฉันนั่งก่อนหน้านี้ เกิดเสียงดัง 'อี๊ดอ๊าด'
ฉันกลืนน้ำลายแรงๆ คิดหาทางหนี...
ยังไม่ถึงนาที ฉันก็ได้ยินเสียงไขกุญแจจากด้านนอกห้องทำงาน แต่ดูเหมือนบิดอยู่ตั้งนานก็ไม่เปิด
"ปังปังปัง!"
"ใครอยู่ในนั้น? ทำไมล็อกประตูล่ะ?"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมา
ใจฉันเต้นระรัวขึ้นมาที่คอหอยทันที นี่น่าจะเป็นสวี่เหม่ยเจวียนแล้วล่ะ บ้าเอ๊ย!
"เร็วเร็วเร็ว ไปหลบในห้องน้ำ..."
ฉันได้ยินเสียงสวี่เส้าคุนกระซิบ
"เสื้อผ้าฉัน..."
"เสื้อบ้าอะไร โยนใต้โซฟาก่อน!"
.....
ต่อมา ก็เป็นเสียงผู้หญิงวิ่งเท้าเปล่า
"พี่ใหญ่! รอเดี๋ยวนะฮะ! ผมกำลังขี้อยู่!" สวี่เส้าคุนตะโกน
"มาขี้ทำไมในห้องทำงานฉัน? รีบเปิดประตู!"
"อ้อๆ เดี๋ยวฮะ..."
......
ประตูห้องด้านในถูกเปิด อาจารย์ซุนวิ่งเข้ามา แล้วกระชากประตูห้องน้ำ