【ระบบ: จริงจังมาก ขอถามหน่อย โฮสต์มีข้อสงสัยอะไรหรือไม่?】
“ให้ทักษะประคองน้ำกับผมหมายความว่ายังไง? พอเลื่อนถึงระดับ 1 ก็ให้ของแบบนี้เลยเหรอ?”
【ระบบ: อาชีพปัจจุบันของโฮสต์คือทาสรับใช้ ทักษะหลักของทาสรับใช้ก็คือรินชาและยกน้ำ ระบบเพียงรายงานตามข้อเท็จจริง】
“แล้วต่อไปพอเลื่อนระดับ ผมจะได้อะไรอีก? เชี่ยวชาญการกวาดพื้น? ปรมาจารย์พับผ้าห่ม?”
【ระบบ: โฮสต์รู้จักประเมินตนเอง ระบบรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง】
“ยินดีกับผีสิ!”
หลินเยว่สูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
ลองคิดดูให้ดี ทักษะนี้ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ขนาดนั้น อย่างน้อยก็ช่วยให้มือไม่สั่นเวลายกน้ำ ซึ่งมีประโยชน์จริงตอนเขารินชาให้เมฟิส
อีกอย่าง ผลลัพธ์ที่ว่า “เมื่อถูกสาดน้ำ มีโอกาส 50% ที่ร่างกายจะแห้งเอง” ถ้าต่อไปเมฟิสยังจงใจสาดน้ำล้างเท้าใส่เขาอีกละก็…
เดี๋ยวก่อน ล้างเท้า?
หลินเยว่พลันนึกถึงคำสั่ง “เลียเท้า” ในความทรงจำของตน
แววตาของเขาลึกล้ำขึ้น
“ระบบ ผมมีคำถาม”
【ระบบ: เชิญถาม】
“ถ้าผมเลียเท้าของเมฟิส นับเป็นเรื่องที่จริงจังไหม?”
【ระบบ: ……】
【ระบบกำลังคำนวณ…】
【ผลการคำนวณ: นับ จริงจังมาก คาดว่าความสำรวมจะเพิ่มขึ้น 1,000】
【หมายเหตุจากระบบ: ความปรองดองระหว่างเผ่าพันธุ์ เริ่มต้นจากเท้า】
หลินเยว่เงียบไปสามวินาที
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สีหน้าปรากฏแววกล้าหาญปนโศกเศร้าราวกับกำลังคิดว่า “ถ้าข้าไม่ลงนรก แล้วใครจะลง”
“งั้นก็มาเลย”
【ระบบ: โฮสต์จะทำอะไร?! ใจเย็นก่อน! ตอนนี้ระดับของโฮสต์มีแค่ 1! ร่างกายรับไม่ไหวหรอก!】
“คิดมากไปแล้ว” หลินเยว่กลอกตา “ผมจะไปเตรียมน้ำล้างเท้าต่างหาก ส่วนจะเลียหรือไม่เลีย ค่อยดูสถานการณ์อีกที”
เขาเดินออกจากห้องบรรทม มุ่งหน้าไปยังห้องอาบน้ำ
แสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างทางเดิน ส่องให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา
ไม่ว่าจะมองอย่างไร รอยยิ้มนั้นก็ช่างไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย
……
ขณะหลินเยว่ถืออ่างน้ำล้างเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องบรรทมของเมฟิส จิตใจของเขากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
พูดให้ถูกคือ เขากำลังครุ่นคิดเชิงปรัชญาเกี่ยวกับเรื่อง “จะเลียหรือไม่เลีย”
หากวิเคราะห์ด้วยเหตุผล ตอนนี้เขาเป็นทาสรับใช้ ส่วนเมฟิสเป็นนาย
คำสั่งของนาย ทาสรับใช้ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
การอดอาหารประท้วงมีแต่จะทำให้เขาตาย หลินเยว่ไม่อยากมาตายเอาง่าย ๆ แบบนี้
หากวิเคราะห์ด้วยความรู้สึก ใบหน้าเย็นชางดงามไร้ที่ติของเมฟิส ขาเรียวยาวคู่นั้น แล้วก็…
【ระบบ: โฮสต์ เลือดกำเดาของคุณ】
หลินเยว่รีบยกมือเช็ดจมูก
โชคดีที่ไม่ได้ไหลจริง ๆ
แม้ร่างกายนี้จะได้รับการเสริมแกร่งแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่ายังไม่ชินกับวิธีคิดอัน “เร่าร้อน” ของเขา
【ระบบ: ขอแจ้งเตือนด้วยความหวังดี ทักษะ “ปรมาจารย์ประคองน้ำ” ของโฮสต์กำลังทำงาน
อุณหภูมิน้ำล้างเท้าในมือของคุณคงที่ที่ 42.7 องศา ซึ่งเหมาะกับช่วงอุณหภูมิที่เผ่ามังกรรู้สึกสบายอย่างสมบูรณ์ อีกทั้งความมั่นคงของมืออยู่ที่ 100% น้ำจะไม่หกแม้แต่หยดเดียว】
หลินเยว่ก้มมอง—
เป็นอย่างนั้นจริง ๆ!
ผิวน้ำในอ่างนิ่งสนิท มือของเขามั่นคงราวกับถูกเชื่อมติดไว้
“ทักษะนี้… ดูเหมือนจะไม่ได้ไร้ประโยชน์ขนาดนั้น?”
【ระบบ: ระบบไม่เคยมอบทักษะไร้ประโยชน์ให้ โฮสต์เพียงยังไม่ค้นพบคุณค่าที่แท้จริงของมัน】
“คุณค่าอะไร? ยกน้ำแล้วยกจนมีดอกไม้งอกออกมาได้หรือไง?”
【ระบบ: อย่างเช่นตอนนี้ โฮสต์กำลังจะเผชิญกับ “บททดสอบล้างเท้า” ของนักบวชสูงสุดแห่งเผ่ามังกร
ทาสรับใช้ทั่วไปจะมือสั่น ทำน้ำหก หรือปรับอุณหภูมิไม่เหมาะสมภายใต้แรงกดดันเช่นนี้ ซึ่งล้วนถูกมองว่าเป็นการไม่เคารพ แต่โฮสต์จะไม่เป็นเช่นนั้น นี่แหละคือคุณค่าของความเป็นมืออาชีพ】
หลินเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเห็นว่าระบบพูดมีเหตุผล
ในที่ทำงาน… ไม่สิ ในตำแหน่งทาสรับใช้ ความเป็นมืออาชีพสำคัญจริง ๆ
เขาสูดหายใจลึกแล้วผลักประตูห้องบรรทม
เมฟิสนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงจันทร์อาบเส้นผมสีเงินของเธอ สะท้อนเป็นวงแสงเย็นเยียบ
ในมือเธอถือม้วนกระดาษหนังแกะ ดูคล้ายกำลังอ่านเอกสารบางอย่าง เมื่อได้ยินเสียงประตู เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงกวาดมองหลินเยว่อย่างเรียบเฉย
“มาแล้วหรือ?”
“ครับ ท่านนักบวชสูงสุด” หลินเยว่ถืออ่างน้ำเดินไปตรงหน้าเธอ วางอ่างไว้ข้างเท้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วถอยหลังครึ่งก้าว ยืนก้มหน้าประสานมือ
ทุกขั้นตอนลื่นไหลเป็นธรรมชาติ แม้แต่ตอนวางอ่างก็ไม่เกิดเสียงดังเกินจำเป็น
เมฟิสเลิกคิ้ว
วันนี้เธอทำท่าทางเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งล้วนเป็นเพราะหลินเยว่ทำอะไรเกินความคาดหมายของเธอ
“ดูมั่นคงกว่าเมื่อก่อนนะ” เธอวางม้วนกระดาษหนังแกะลง น้ำเสียงยังคงเย็นชา แต่แฝงความ…พินิจพิเคราะห์อยู่เล็กน้อยหรือเปล่า?
หลินเยว่ก้มหน้า ใช้หางตาสังเกตการเคลื่อนไหวของเมฟิส
เธอถอดรองเท้านุ่มออก เผยให้เห็นเท้าขาวผ่องดุจหยก
เมื่อสตรีเผ่ามังกรแปลงกายเป็นมนุษย์ พวกเธอยังคงมีข้อดีแทบทุกอย่างจากร่างมังกร—สัดส่วนสมบูรณ์แบบ ผิวเนียนละเอียด และบรรยากาศ “ไม่ใช่มนุษย์” บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
ตาสอดส่องของหลินเยว่แสดงข้อมูลขึ้นมาโดยอัตโนมัติ:
【สภาพเท้าของเมฟิส·เสียวมังกร】
สุขภาพชั้นผิวหนัง: 100%
อุณหภูมิ: 32.1 องศา (ต่ำกว่าอุณหภูมิร่างกายมนุษย์เล็กน้อย)
ความไวต่อสัมผัส: สูง (หลังแปลงกายเป็นมนุษย์ เท้าของเผ่ามังกรยังคงสัมผัสความรู้สึกดั้งเดิมไว้บางส่วน จึงไวต่อสัมผัสกว่ามนุษย์)
หมายเหตุ: เท้าของเธอเย็นมาก อุณหภูมิร่างกายของเผ่ามังกรจะลดลงเองในเวลากลางคืน ก่อนหน้านี้โฮสต์ไม่เคยใส่ใจอุณหภูมิน้ำ จึงลวกเท้าเธอทุกครั้ง
เมื่อหลินเยว่เห็นหมายเหตุบรรทัดสุดท้าย หัวใจก็วูบไหว
ที่แท้ทุกครั้งที่เมฟิสเตะอ่างน้ำล้างเท้าคว่ำ ไม่ได้ทำเพื่อดูหมิ่นเขาอย่างเดียว… แต่เป็นเพราะอุณหภูมิน้ำไม่เหมาะ ลวกเท้าเธอเข้าให้หรือ?
ไม่สิ ในความทรงจำ เขาจงใจใช้น้ำร้อนจัดทุกครั้งจริง ๆ
ดูท่าจะเป็นการต่อต้านอีกรูปแบบหนึ่งมากกว่า
หลินเยว่ไว้อาลัยให้ตัวเองในความทรงจำอยู่ในใจ ใช้น้ำร้อนลวกเท้านักบวชสูงสุดแห่งเผ่ามังกรแบบนี้ ไม่เล่นงานเขาแล้วจะให้ไปเล่นงานใคร?
เมฟิสหย่อนเท้าลงในน้ำ
แล้วเธอก็นิ่งงันไป
อุณหภูมิน้ำ…กำลังพอดี
ไม่ร้อน ไม่เย็น ความอุ่นกำลังดีแผ่จากฝ่าเท้าขึ้นมา ทำให้เธอเผลอถอนหายใจแผ่วเบา
เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่หลินเยว่ได้ยิน
แม้แต่ตาสอดส่องยังจับภาพปลายนิ้วเท้าของเธอที่งองุ้มเล็กน้อยได้
นั่นเป็นอาการของคนที่รู้สึกสบาย!
“เธอ…” เมฟิสมองหลินเยว่ แววตาซับซ้อนอยู่บ้าง “ลองวัดอุณหภูมิน้ำแล้วหรือ?”
“ครับ ท่านนักบวชสูงสุด” หลินเยว่ตอบตามตรง “ทาสรับใช้ได้ยินมาว่าอุณหภูมิร่างกายของเผ่ามังกรจะลดลงในเวลากลางคืน จึงปรับน้ำให้อุ่นขึ้นเล็กน้อย หากท่านนักบวชสูงสุดเห็นว่าไม่เหมาะสม ครั้งหน้าทาสรับใช้จะปรับใหม่ครับ”
เขาพูดอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังกล่าวถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป
แต่ปฏิกิริยาของเมฟิสกลับเกินความคาดหมายของเขา—
เธอเงียบไปนานมาก
นานเสียจนหลินเยว่คิดว่าตนทำอะไรผิด และเริ่มทบทวนตัวเองอย่างบ้าคลั่งในใจ
ในที่สุดเมฟิสก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเบากว่าเดิมมาก “เธอชื่ออะไร?”
“…หลินเยว่”
“หลินเยว่” เธอทวนชื่อนั้น ราวกับกำลังลิ้มรสบางอย่าง “เธอเป็นคนแรก…ที่ใส่ใจอุณหภูมิน้ำ”
หลินเยว่ชะงักไป
คนแรกหรือ?
เดี๋ยวก่อน เมฟิสอาศัยอยู่ที่นี่มาอย่างน้อยหลายร้อยปี เธอมีทาสรับใช้กี่คนกัน? ต้องไม่ใช่เขาคนเดียวแน่
หลายร้อยปีมานี้ กลับไม่มีใครสังเกตว่าเธอกลัวเท้าเย็นเลยหรือ?
ไม่สิ—
ต้องมีคนสังเกตเห็นแน่ แต่ทาสรับใช้พวกนั้นไม่เก็บงำความแค้น ก็ถูกความหวาดกลัวครอบงำ จนไม่มีแก่ใจใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้
ส่วนหลินเยว่ที่สังเกตเห็นเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะช่างเอาใจใส่ แต่เป็นเพราะตาสอดส่อง
“ท่านนักบวชสูงสุดชมเกินไปแล้วครับ” หลินเยว่ก้มหน้า “นี่เป็นสิ่งที่ทาสรับใช้ควรทำ”
เมฟิสไม่พูดอะไรอีก
เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง ดูคล้ายกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาผ่อนคลายอันแสนสั้นนี้
หลินเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ
ตามขั้นตอน หลังล้างเท้าเสร็จควรเช็ดให้แห้ง แล้วก็—
“เข้ามา”
เมฟิสเอ่ยขึ้นกะทันหัน ดวงตายังคงปิดอยู่
หลินเยว่เดินเข้าไป
หญิงงามเย็นชาตรงหน้าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง:
“คุกเข่า”
……