เมื่อเห็นเฉินหยวนทำหน้านิ่ง หลินเยี่ยนก็เร่งถอดเสื้อผ้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“แปะ... แปะ...”
ท่าทางการถอดเสื้อผ้าของเธอรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เสื้อผ้าบนตัวก็น้อยลงทุกที
เสื้อคลุม เสื้อเชิ้ต ชุดชั้นใน...
ถูกเธอโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่เป็นระเบียบ
เพียงไม่กี่สิบวินาที เธอก็ถอดจนหมดจด
เธอเงยหน้าจ้องเฉินหยวน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวนว่า “นายท่าน พอใจหรือยังคะ?”
รูปร่างของผู้หญิงคนนี้ดีเยี่ยม ทั้งอกเอวสะโพกได้สัดส่วน
เป็นสาวงามชั้นเลิศที่ทำให้ผู้ชายทุกคนคลั่งไคล้ได้!
“อืม!”
เฉินหยวนเลียริมฝีปาก ก่อนเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าทะเล้น
“หึ ผู้ชายจัดการง่ายจริง ๆ!”
หลินเยี่ยนลอบยินดีอยู่ในใจ
ทันทีที่เฉินหยวนเข้ามาใกล้ เขาก็ยัดบางอย่างใส่ปากหลินเยี่ยนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ
“อึก!”
หลังกลืนลงไป หลินเยี่ยนก็ใจหายวาบ “คุณให้ฉันกินอะไรเข้าไป?”
ของชิ้นนี้เหมือนลูกอมทรงกลม แถมยังมีกลิ่นสมุนไพรปนอยู่ด้วย
“ของที่ทำให้เธอเชื่อฟัง ฉันตั้งชื่อมันว่า ‘ยาลูกกลอนเชื่อฟัง’”
“ตอนแรกมันไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย แถมยังช่วยบำรุงผิวพรรณให้สวยงามด้วย”
“แต่ถ้าครบหนึ่งเดือนแล้วยังไม่ได้รับยาถอนพิษสูตรพิเศษจากฉัน มันจะกลายเป็นยาพิษที่ร้ายกาจที่สุด ทำให้ไส้ขาดท้องทะลุแล้วตาย”
เฉินหยวนอธิบายพลางยิ้ม
“ยานี่วิเศษขนาดนั้นจริงเหรอ?”
เห็นได้ชัดว่าหลินเยี่ยนไม่ค่อยเชื่อ
“ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองกดเบา ๆ ตรงช่องซี่โครงซี่ที่สามทางซ้ายล่างดู”
เฉินหยวนกล่าวเสียงเรียบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเยี่ยนก็แตะซี่โครงซี่ที่สามอย่างระมัดระวัง
“ซี๊ด!”
หลินเยี่ยนสูดปากอย่างอดไม่ได้
เพราะเธอรู้สึกถึงความเจ็บแปลบตรงซอกซี่โครง ก่อนความเจ็บจะแล่นไปทั่วร่างในพริบตา
ราวกับมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงอวัยวะภายใน เจ็บจนแทบทนไม่ไหว!
“จำไว้นะ ภายในหนึ่งเดือนต้องมาหาฉันเอายาถอนพิษ”
เฉินหยวนยิ้มแล้วเสริมว่า “แต่ถ้าเธอไม่เชื่อเรื่องพวกนี้จริง ๆ จะลองเสี่ยงดูก็ได้”
“ไม่ค่ะ! ฉันเชื่อคุณ นายท่าน!”
หลินเยี่ยนตอบอย่างเด็ดขาด
เธอเดินมาถึงจุดนี้ในเมืองหยางเฉิงได้ ก็เพราะความเด็ดขาดและความเหี้ยมโหด
ที่สำคัญกว่านั้นคือรู้จักประเมินสถานการณ์ ไม่เคยเสี่ยงเดิมพันแบบหมดหน้าตัก!
“ตอนนี้ฉันเชื่อใจเธอได้แล้ว!”
เฉินหยวนกลับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าเบื่อหน่าย “จัดการร่องรอยที่นี่ให้เรียบร้อย แล้วช่วยฉันสืบเรื่องตระกูลปู้”
“วางใจได้ค่ะ ฉันจะสืบให้กระจ่างแน่นอน!”
หลินเยี่ยนรับคำอย่างหวาดหวั่น ก่อนบอกหมายเลขโทรศัพท์ของตัวเอง
จากนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นได้แล้วถามว่า “นายท่าน จะให้กำจัดหลินเฟิงไอ้ขยะนั่นไหมคะ จะได้ตัดไฟแต่ต้นลม!”
“หือ? เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอนะ”
เฉินหยวนมองเธอด้วยความประหลาดใจ
ผู้หญิงคนนี้ช่างเหี้ยมจริง ๆ
“น้องชายแท้ ๆ แล้วอย่างไรคะ?”
หลินเยี่ยนหัวเราะเย็นชา “ใครก็ตามที่เป็นศัตรูกับนายท่าน ฉันกำจัดได้ทั้งนั้น
“แม้แต่คนตระกูลหลิน... ก็ไม่มีข้อยกเว้น!”
เฉินหยวนเพิ่งเข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีฉายาว่าอสูรหญิงมรณะ
ถึงกับคิดฆ่าคนในครอบครัวตัวเองได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องถึงขั้นนั้น แค่ทำให้เขาหุบปากได้ก็พอ”
เฉินหยวนโบกมือ “อีกอย่าง... เซียวชิงเสวี่ยเป็นผู้หญิงของฉัน ห้ามแตะต้องเธออีก”
หลังสั่งเสร็จ เขาก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลินเยี่ยนที่เปลือยกายอยู่ แล้วเดินจากไปทันที
“ติ๊ง!”
ประตูลิฟต์เปิดออก เฉินหยวนก้าวฉับ ๆ ผ่านโถงใหญ่แล้วออกจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว
“ตูม!”
ทันทีที่เขาเดินมาถึงหัวมุมถนน เสียงระเบิดดังสนั่นก็ดังมาจากโรงแรมหลงเถิงซึ่งอยู่ไม่ไกล
จากนั้นเปลวไฟน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งออกมาจากห้องชุดประธานาธิบดีบนชั้นบนสุด
เปลวเพลิงย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดง
“สมกับเป็นคนโหดเหี้ยมจริง ๆ!”
เฉินหยวนอดเอ่ยชมไม่ได้
ถ้าใช้ผู้หญิงคนนี้ให้เป็นประโยชน์ เธอก็คงเป็นดาบชั้นดี!
เขาเดินโซเซไปยังสถานบันเทิงที่ทำงานอยู่
เพิ่งเดินพ้นไปได้สองช่วงตึก
“ครืน!”
เสียงเครื่องยนต์คำรามดุจสัตว์ร้ายพลันดังสนั่นจากด้านหลัง
รถปอร์เช่สีฟ้าทิฟฟานีคันหนึ่งพุ่งผ่านข้างตัวเขาไปอย่างบ้าคลั่ง ราวกับม้าพยศที่หลุดบังเหียน!
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้น
“เหมียวเหมียว!”
บนทางม้าลายที่อยู่ไม่ไกล เด็กหญิงวัยสี่ห้าขวบคนหนึ่งวิ่งข้ามถนนทั้งที่ไฟแดงยังสว่างอยู่
“เอี๊ยด...”
เห็นได้ชัดว่าเจ้าของรถปอร์เช่เห็นเด็กหญิง จึงเหยียบเบรกกะทันหัน
แต่เพราะรถแล่นมาด้วยความเร็วสูง จึงไม่มีทางหยุดได้ทันที
ตอนนี้ระยะห่างระหว่างรถกับคนเหลือไม่ถึงสามเมตร!
“ฟุ่บ!”
เฉินหยวนกระทืบเท้าทั้งสองข้างอย่างแรง ร่างพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่
เขาชิงพุ่งไปถึงตัวเด็กหญิงได้ก่อนที่รถสปอร์ตจะชนอย่างเฉียดฉิว
มือข้างหนึ่งโอบเด็กหญิงเข้ามาในอ้อมแขน อีกข้างยันฝากระโปรงหน้ารถที่พุ่งเข้ามาด้วยแรงมหาศาล
“เปรี๊ยะ!”
กระดูกแขนข้างนั้นของเฉินหยวนส่งเสียงดังกรอบแกรบ ราวกับเมล็ดถั่วคั่ว
เส้นเลือดปูดโปน ราวกับมังกรร้าย!
“ครืด!”
เท้าทั้งสองข้างของเขาเสียดสีกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงแสบแก้วหู
หลังจากต้านแรงกันอยู่นานถึงสิบวินาที ในที่สุดรถปอร์เช่ก็หยุดลงได้อย่างเฉียดฉิว
พื้นใต้เท้าของเฉินหยวนถูกไถเป็นรอยดำลึกสองแนว ราวกับถ่าน ดูน่าสะพรึงกลัว
“คุณผู้ชาย ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ!”
หญิงงามวัยสาวในชุดกี่เพ้าวิ่งโซเซเข้ามา น้ำตานองหน้าและเอ่ยเสียงสั่น
เมื่อครู่เธอเกือบคิดแล้วว่าตัวเองกับลูกสาวคงต้องพรากจากกันตลอดกาล
“คราวหน้าระวังให้มากกว่านี้”
เฉินหยวนลูบหัวน้อย ๆ ที่ยังงุนงงของเด็กหญิง ก่อนส่งเธอคืนให้แม่อย่างเบามือ
“กล้าดียังไงมาขวางรถฉัน ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง?!”
ขณะนั้นเอง เสียงคุ้นหูที่เปี่ยมด้วยความโกรธก็ดังขึ้น
“คุณเซียว พอสวมเสื้อผ้าแล้วผมเกือบจำคุณไม่ได้แน่ะ!”
เมื่อเห็นหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างชัดเจน เฉินหยวนก็ยิ้มกว้าง
ศัตรูไม่แคล้วต้องมาเจอกันจริง ๆ!
ผู้หญิงคนนี้ก็คือเซียวชิงเสวี่ยที่เคยมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับเขา!
“ซวยชะมัด ดันมาเจอนายจนได้!”
“เจอไอ้สารเลวอย่างนายทีไร ไม่มีเรื่องดีสักครั้ง!”
พอเห็นหน้าเขา เซียวชิงเสวี่ยก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว จึงเตรียมขึ้นรถแล้วขับออกไป
“เดี๋ยวก่อน!”
เฉินหยวนขมวดคิ้ว “เมื่อกี้คุณเกือบชนคน แล้วจะไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ?”
“ฉันรีบไปโรงพยาบาล ก็เลยขับเร็วไปหน่อย”
“อีกอย่าง เด็กผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่?”
เซียวชิงเสวี่ยเองก็รู้ว่าเหตุผลของตัวเองฟังไม่ขึ้น น้ำเสียงจึงเจือความรู้สึกผิดอยู่บ้าง
“ในสายตาคุณหนูเซียว ชีวิตคนไม่มีค่าเลยหรือไง?”
เฉินหยวนตัดบทอย่างแข็งกร้าว แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
“ก็... สุดท้ายมันไม่ได้เกิดอะไรขึ้นนี่”
เซียวชิงเสวี่ยสะดุ้งเมื่อถูกสายตาคู่นั้นจ้อง น้ำเสียงอ่อนลงไม่น้อย
“ฉันสั่งให้คุณขอโทษเขาเดี๋ยวนี้!”
เฉินหยวนไม่อยากฟังคำแก้ตัว จึงคว้าคอเสื้อเธอขึ้นมา
ราวกับกำลังหิ้วลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง
“อย่ามาทำเกินไปนะ ปล่อยฉัน!”
เซียวชิงเสวี่ยดิ้นไปมา แทบอยากมุดแผ่นดินหนี
หมอนี่ตั้งใจทำให้เธออับอายชัด ๆ!
“คุณผู้ชาย อย่าโทษเธอเลยค่ะ เป็นความผิดของฉันเองที่ดูแลลูกไม่ดี”
สาวงามในชุดกี่เพ้าเข้ามาห้าม “ขอบคุณนะคะ ฉันขอตัวก่อน”
พูดจบ เธอก็อุ้มลูกเดินจากไปอย่างรีบร้อน
เฉินหยวนปล่อยเซียวเข่อชิง พลางขมวดคิ้วคิดในใจ
ผู้หญิงคนนี้ไม่เอาเรื่องเสียด้วย ผิดปกติเกินคาดจริง ๆ!
“เห็นไหม? เขายังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ”
“มีแต่นายที่ชอบทำตัวเป็นฮีโร่ ออกหน้าแทนคนอื่น!”
เซียวชิงเสวี่ยเพิ่งพูดจบ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นไม่หยุด
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา พอเห็นหมายเลขที่คุ้นเคย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนกดรับสายอย่างรวดเร็ว
“คุณหนู รีบมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”
“นายท่าน... เมื่อครู่อาเจียนเป็นเลือด หมอบอกว่าอาการเสี่ยงถึงชีวิต!”