กู้ไหว๋เฉินถาม “กินอะไร”
“ไอศกรีม” หลินโยวหนิงดิ้นจะลงจากหลังเขา “วางฉันลง ฉันจะไปซื้อไอศกรีม”
กู้ไหว๋เฉินจำต้องวางเธอลง ก่อนจะเหลือบมองเวลา “เวลาป่านนี้แล้ว คุณแน่ใจนะ”
หลินโยวหนิงถามกลับ “คุณไม่อยากซื้อให้ฉันเหรอ”
เธอมองกู้ไหว๋เฉินอย่างน่าสงสาร “กระเป๋าฉันอยู่ไหนแล้ว... ถ้าคุณไม่ซื้อให้ ฉันซื้อให้คุณก็ได้”
คำพูดของเธอเริ่มไม่เป็นประโยค ไร้เหตุผลไร้ตรรกะ
ได้ยินเช่นนั้น กู้ไหว๋เฉินก็รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขามองหลินโยวหนิงที่เริ่มลูบคลำไปทั่วตัวเพื่อหากระเป๋า แล้วส่งสัญญาณให้บอดีการ์ดที่อยู่ไม่ไกล เอากระเป๋าของเธอมาส่งให้
พอได้รับกระเป๋า หลินโยวหนิงก็หยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากข้างในแล้วยื่นให้เขา “นี่ ให้คุณ”
กู้ไหว๋เฉินมองบัตรใบนั้น ก่อนจะเงยตามองคนตรงหน้า “บัตรใบนี้—”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หลินโยวหนิงก็เอ่ยขึ้นว่า “สามีฉันให้มา ไม่จำกัดวงเงิน เลี้ยงคุณกินไอศกรีมสักอัน เขาไม่ว่าอะไรหรอก”
“……”
นี่คงเป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้ยินคำว่า “สามีฉัน” จากปากหลินโยวหนิง น่าแปลกที่กู้ไหว๋เฉินกลับรู้สึกว่าคำนี้ฟังเพราะเมื่อออกมาจากปากเธอ
ชั่วขณะนั้น เขาก็ไม่อยากถือสาเรื่องที่คนเมาไร้เหตุผลคนนี้เอาแต่ก่อความวุ่นวายอีกต่อไป
“ทำไมไม่พูดล่ะ” หลินโยวหนิงเงยหน้ามองเขา “ฉันบอกแล้วว่าจะเลี้ยงคุณ คุณยังไม่ไปซื้อไอศกรีมอีกเหรอ”