นอกห้องส่วนตัว หลินโยวหนิงเดินออกมาแล้วมุ่งตรงไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะดูว่าข้างหน้ายังมีทางให้เดินต่อหรือเปล่า
ห้องส่วนตัวของพวกเขาเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดและเป็นส่วนตัวที่สุดบนชั้นนี้ ตั้งอยู่ตรงมุมสุดริมขอบ เดินเลยไปก็เป็นผนัง เดินมาได้พักหนึ่ง หลินโยวหนิงก็ขมวดคิ้ว หันไปถามคนที่เดินตามหลังพลางบ่นว่า “ที่นี่ออกแบบไม่ดีเลย”
กู้ไหว๋เฉิน “หืม?”
“ทำไมทางนี้ถึงไม่มีทางเดินต่อแล้ว?” หลินโยวหนิงถาม
กู้ไหว๋เฉินเงียบไปสามวินาที จ้องมองแก้มแดงระเรื่อของเธอ ก่อนจะตอบเสียงต่ำ “ทางอยู่อีกฝั่งหนึ่ง”
“แล้วทำไมฝั่งนี้ถึงไม่มีล่ะ?” คนเมาไม่รู้จักเหตุผล
คนอื่นเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่อย่างน้อยหลินโยวหนิงก็เป็นแบบนั้น
คิ้วกู้ไหว๋เฉินกระตุก “การออกแบบก็เป็นแบบนี้”
“แล้วทำไมถึงต้องออกแบบแบบนี้ด้วย?” หลินโยวหนิงมีคำถามมากมาย
กู้ไหว๋เฉิน “……”
คำถามนี้ทำเอาเขาจนปัญญาจริง ๆ
ขณะที่กู้ไหว๋เฉินกำลังเงียบ หลินโยวหนิงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ท่าทางน้อยใจอยู่บ้าง “กู้ไหว๋เฉิน ทำไมคุณไม่ตอบคำถามฉัน?”
“คราวหน้าเจ้าของที่นี่ตกแต่งใหม่ ฉันจะบอกเขาให้ให้ช่างออกแบบบันไดฝั่งนี้ด้วย แบบนี้ได้ไหม?” กู้ไหว๋เฉินอดทนตอบเธอ
หลินโยวหนิงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพยักหน้าอย่างจำใจ “ได้”
“ตอนนี้เดินต่อได้หรือยัง?” กู้ไหว๋เฉินถาม
หลินโยวหนิงส่งเสียงรับเบา ๆ ก่อนจะเม้มปาก “ฉันเดินไม่ไหวแล้ว”