ได้ยินเสียงทุ้มแหบพร่าของกู้ไหว๋เฉิน หลินโยวหนิงพลันกลั้นหายใจเล็กน้อย อดคิดไม่ได้ว่า—ผู้ชายสารเลวคนนี้กำลังใช้แผนชายงามกับเธออยู่หรือเปล่า
เงียบไปสามวินาที หลินโยวหนิงถอยหลังหนึ่งก้าว พูดด้วยความมุ่งมั่นอย่างยิ่งว่า “คุณเปลี่ยนเสื้อที่นี่เถอะ ฉันจะไปห้องน้ำ”
พูดจบ เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้กู้ไหว๋เฉินตอบ หันหลังเดินตรงไปยังห้องน้ำ
มองแผ่นหลังที่รีบร้อนจากไปของเธอ กู้ไหว๋เฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้โกรธ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนยกมุมปากโดยไม่ส่งเสียง
เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ หลินโยวหนิงก็ท่องเตือนตัวเองในใจว่า อย่าหลงใหลไปกับความหล่อ ใจเย็น ใจเย็น
หลังจากสะกดจิตตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เปลี่ยนกระโปรงเสร็จแล้วเดินออกมา
ตอนเธอเปลี่ยนกระโปรงออกมา กู้ไหว๋เฉินก็ถอดชุดสูทออกแล้ว เขาสวมเสื้อเชิ้ตลำลองตัวหนึ่ง มองเผิน ๆ ยังคงดูสง่างามหล่อเหลา แต่พอมองดี ๆ กลับมีความผ่อนคลายสบาย ๆ เพิ่มขึ้นมา
ส่วนสายตาของกู้ไหว๋เฉินนั้นจับจ้องอยู่ที่หลินโยวหนิงตรง ๆ
กระโปรงที่เธอเลือกเป็นกระโปรงค่อนข้างสั้น พอสวมแล้วก็เผยให้เห็นเรียวขายาวตรงคู่หนึ่ง
สายตาของกู้ไหว๋เฉินไล่จากบนลงล่าง หยุดอยู่บนเรียวขาของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนกลับไปยังใบหน้า “ไปกันเถอะ”
หลินโยวหนิงขานรับเบา ๆ ขนตายาวสั่นไหว “ค่ะ”
ทั้งสองลงไปข้างล่าง ลุงลี่กับป้าหยางเงยหน้ามองแล้วชมว่า “คุณชายกับคุณชายหนุ่มช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจริง ๆ”
กู้ไหว๋เฉินไม่ได้เอ่ยอะไร