ตอนกู้ไหว๋เฉินโน้มลงมาจูบ หลินโยวหนิงได้กลิ่นหอมสะอาดเย็นจากตัวเขา
“……”
ตอนกู้ไหว๋เฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ หลินโยวหนิงก็ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เตรียมเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ
กู้ไหว๋เฉินขมวดคิ้ว “ไม่เหนื่อยหรือไง”
“ถึงเหนื่อยก็ต้องลุกลงไปข้างล่างสิ” ตอนนี้คุณหนูใหญ่หลินโยวหนิงกำลังเอาแต่ใจ เธอถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “กู้ไหว๋เฉิน คุณอดกลั้นสักหน่อยไม่ได้หรือไง”
ได้ยินเช่นนั้น กู้ไหว๋เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ยาก”
เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ลูกกระเดือกพลันรู้สึกคันขึ้นมาอีกครั้ง “คุณเป็นคุณภรรยากู้”
เขาฝืนใจเบือนสายตาไปทางอื่น แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ที่คฤหาสน์นี้ไม่ได้มีกฎว่าต้องตื่นเช้า คุณอยากนอนถึงกี่โมงก็นอนได้”
หลินโยวหนิงชะงักไป ก่อนจะตอบรับเสียงเบา “อ้อ วันนี้ตื่นแล้ว ฉันลงไปกินมื้อเช้าสักหน่อยดีกว่า”
กู้ไหว๋เฉินพยักหน้า “ตามใจ”
พูดจบ เขาก็ลงไปข้างล่างก่อน
มองแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป หลินโยวหนิงอดบ่นในใจไม่ได้—โรคจิตชะมัด
พอหลินโยวหนิงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วลงไปข้างล่าง อาหารเช้าก็เตรียมพร้อมอยู่ในครัวแล้ว
พอเห็นเธอเดินออกมา ป้าหยางก็ยิ้มแย้มพลางเลื่อนเก้าอี้ออกให้ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ หนิงหนิง”
หลินโยวหนิงยิ้มบาง ๆ “อรุณสวัสดิ์ค่ะป้าหยาง”
เธอหันไปทักลุงลี่ด้วย
ลุงลี่ยิ้มแย้ม “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณชายหนุ่ม”
เขาแนะนำหลินโยวหนิงว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายหนุ่มชอบอาหารเช้าแบบจีนหรือแบบตะวันตก ทางครัวเลยเตรียมไว้ทั้งสองแบบ ลองชิมดูก่อนได้ครับ ถ้าไม่ชอบ เราเปลี่ยนให้เชฟคนอื่นทำได้”