เมื่อเห็นชัดแล้ว หลินโยวหนิงก็ละสายตากลับมา เธอเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ พลางคิดในใจว่า ลุงลี่กับป้าหยางรู้จักกู้ไหว๋เฉินดีจริง ๆ
ผู้ชายจอมเหม็นคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากผู้ชายคนอื่นสักเท่าไหร่
หลินโยวหนิงบ่นอยู่ในใจ ยังไม่ทันเดินไปถึงตัวกู้ไหว๋เฉิน เขาก็เดินตรงมาหาเธอก่อน
เห็นเขาเดินมาถึงตรงหน้า หลินโยวหนิงกะพริบตาปริบ ๆ ถามอย่างประหลาดใจว่า “คุณทำไมถึง—”
คำที่เหลือยังไม่ทันหลุดออกจากปาก กู้ไหว๋เฉินก็ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เธอ
หลินโยวหนิงกะพริบตาเบา ๆ วางมือลงบนแขนเขาแล้วคล้องไว้ ถามว่า “จะเข้าไปด้วยกันเหรอ?”
กู้ไหว๋เฉินตอบว่า “ต้องมีบัตรเชิญ”
หลินโยวหนิงไม่มี
หลินโยวหนิงร้องอ๋อเบา ๆ ไม่ได้สงสัยอะไร
งานทั่วไปแบบนี้ก็ต้องใช้บัตรเชิญจริง ๆ
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไป ดูเข้ากันอย่างยิ่ง ผู้คนรอบข้างเห็นภาพนี้ต่างจับตามอง บ้างก็ซุบซิบกันเบา ๆ บ้างก็ปิดปากเงียบ
“นั่นคือภรรยาใหม่ที่กู้ไหว๋เฉินเปิดตัวในโมเมนต์เหรอ?”
“น่าจะใช่นะ”
“ได้ยินว่าคุณภรรยากู้เป็นลูกสาวตระกูลหลิน สวยจริง ๆ”
“หลินหมิงฉียีนดีไม่เบาเลย”
“ยีนด้านไหนล่ะ?” ใครคนหนึ่งแค่นเสียงเยาะเบา ๆ
“……”
หลินโยวหนิงกับกู้ไหว๋เฉินไม่ได้ยินเสียงซุบซิบเหล่านั้น คนอื่นกล้าพูดต่อหน้าหลินโยวหนิง แต่ไม่กล้าคุยต่อหน้ากู้ไหว๋เฉิน
แน่นอนว่าทั้งสองก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
พอเดินเข้าไปในโถงด้านในของงานประมูล ก็มีคู่ค้าของกลุ่มบริษัทกู้ซื่อเดินเข้ามาทักทาย “ประธานกู้ คุณภรรยากู้”
กู้ไหว๋เฉินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วแนะนำให้หลินโยวหนิงรู้จัก “ท่านนี้คือประธานจ้าว” หลินโยวหนิงสวมฉางเผ้าที่ตัดเย็บประณีต ดูสง่างามเรียบร้อยราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เดินออกมาจากยุคสาธารณรัฐ เธอยิ้มทักทายประธานจ้าวอย่างสุภาพและเหมาะสม “ประธานจ้าว”