ผู้จัดการใหญ่ประจำเขตเห็นกู้ไหว๋เฉินเดินเข้ามา ก็รีบออกมาต้อนรับ “สวัสดีครับ ประธานกู้”
กู้ไหว๋เฉินมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนแนะนำว่า “ภรรยาของผม”
ผู้จัดการใหญ่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับหลินโยวหนิง “สวัสดีครับ คุณภรรยากู้”
“……” หลินโยวหนิงชะงักไปหลายวินาที พอเห็นสีหน้าสงบนิ่งของกู้ไหว๋เฉินที่มองมา เธอจึงแสร้งทำเป็นสงบแล้วตอบกลับ “สวัสดีค่ะ”
ผู้จัดการใหญ่ผายมือเชิญ “เชิญทางนี้ครับ ประธานกู้กับคุณภรรยากู้ต้องการดูอะไรครับ”
“แหวน” กู้ไหว๋เฉินตอบสั้น ๆ
ผู้จัดการใหญ่เข้าใจทันที รีบสั่งให้พนักงานนำแหวนทั้งหมดในร้านออกมา
แหวนเรียงรายอยู่ตรงหน้า หลินโยวหนิงมองจนตาลาย เธอรู้ว่ากู้ไหว๋เฉินจะซื้อแหวนที่เธอใส่ในชีวิตประจำวัน จึงกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้เขา
กู้ไหว๋เฉินเลิกคิ้ว “ไม่มีวงที่ชอบเลยหรือ”
“……เพชรเม็ดใหญ่เกินไปค่ะ” หลินโยวหนิงพูดตามตรง “ฉันอยากเลือกวงที่เหมาะกับใส่ในชีวิตประจำวันหน่อย”
กู้ไหว๋เฉินชะงักเล็กน้อย ดูแปลกใจอยู่บ้าง “คุณไม่ชอบเม็ดใหญ่เหรอ”
หลินโยวหนิง “……”
ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าคำพูดของกู้ไหว๋เฉินชวนให้คิดไปถึงเรื่องอื่นได้ง่ายเหลือเกิน
หลินโยวหนิงใช้เวลาคิดชั่วครู่ ก่อนปัดความคิดลามกในหัวทิ้ง แล้วเม้มริมฝีปากพูดว่า “ก็ไม่ใช่ค่ะ แต่ถ้าจะใส่ทุกวัน ฉันอยากได้เม็ดเล็กลงหน่อย”
แบบนั้นจะสะดวกกว่า
กู้ไหว๋เฉินหันไปมองผู้จัดการใหญ่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ผู้จัดการใหญ่เข้าใจความหมาย จึงสั่งให้พนักงานนำแหวนอีกหลายแบบที่ขนาดพอเหมาะออกมา ในบรรดานั้นมีวงหนึ่งเป็นสีชมพูอ่อนมาก ตัวเรือนประดับเพชรทรงสี่เหลี่ยม ไม่ได้ใหญ่โตสะดุดตา แต่สวยมาก