ทางฝั่งเจี้ยนเฉิง เขากลับบ้านไปอย่างเหม่อลอย ยังไม่ทันได้กลับเข้าห้องพักผ่อน ฝ่ามือของพ่อเจี้ยนก็ฟาดลงมา “ไอ้ลูกอกตัญญู!”
เจี้ยนเฉิงสร่างเมาทันที
เขาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ มือกุมแก้มข้างที่ถูกตบ “พ่อทำอะไรน่ะ? ทำไมตีผม?”
“ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ” พ่อเจี้ยนโกรธจนความดันแทบขึ้น “เช้านี้แกทำอะไรลงไป ไม่รู้ตัวเลยหรือไง?”
เจี้ยนเฉิงขมวดคิ้ว “ผมทำอะไร?”
พ่อเจี้ยนสูดหายใจลึก “ยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้อีกเหรอ?”
เขาชี้หน้าเจี้ยนเฉิงแล้วตำหนิ “แกไปยุ่งกับหลินโยวหนิงทำไม? ไม่รู้หรือไงว่าเธอจดทะเบียนสมรสกับกู้ไหว๋เฉินแล้ว?”
“พ่อ!” พอพูดถึงเรื่องนี้ เจี้ยนเฉิงก็โมโหไม่แพ้กัน “ก่อนหน้านี้พ่อไม่ได้บอกหรือไงว่าเธอเป็นภรรยาที่พ่อจัดให้ผม? แล้วทำไมเธอถึงไปแต่งงานกับกู้ไหว๋เฉินล่ะ?”
ที่จริงเจี้ยนเฉิงไม่ได้ชอบหลินโยวหนิงมากมายอะไร แต่ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก พอได้ยินพ่อเจี้ยนบอกว่าจะให้เขากับหลินโยวหนิงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กัน เขาก็รู้สึกว่าไม่เลว
ไม่ใช่แค่ไม่เลว ที่จริงเขายังพอใจอยู่บ้างด้วยซ้ำ
เหตุผลง่ายมาก หลินโยวหนิงหน้าตาสวย รูปร่างก็ดี เธอเรียนเต้นรำ และเจี้ยนเฉิงเคยไปดูการแสดงเต้นบนเวทีของเธอมาก่อน สวยงามและน่าทึ่งมาก
ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อก่อนเจี้ยนเฉิงเคยแอบชอบหลินโยวหนิงอยู่บ้าง
แต่หลินโยวหนิงเคยบอกเพื่อนว่าเธอไม่ชอบเขา
เพราะอย่างนั้น พอรู้ว่าหลินโยวหนิงจะแต่งงานกับเขา เจี้ยนเฉิงจึงดีใจมาก
แน่นอนว่าเขาดีใจก็จริง แต่ก่อนแต่งงานเขาไม่มีทางเก็บเนื้อเก็บตัวเพื่อหลินโยวหนิง เขาแค่อยากฉวยเวลาเฮือกสุดท้ายไปเที่ยวเล่นให้เต็มที่
เขาไม่ใช่นักบุญสักหน่อย
เขาเป็นผู้ชายเลือดร้อน จะให้ตัดขาดจากสาว ๆ ที่รายล้อมอยู่รอบตัวทั้งหมด เพียงเพราะหลินโยวหนิงที่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านเขาได้อย่างไร