ตลอดทั้งคืน กู้ไหว๋เฉินก็ทำตามที่พูดไว้จริง ๆ ไม่ได้ทำอะไรหลินโยวหนิงเลย
ทั้งสองนอนหลับพักผ่อนกันอย่างสงบเรียบร้อย
เช้าวันถัดมา ตอนหลินโยวหนิงตื่นขึ้นมา กู้ไหว๋เฉินก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว
หลังจากลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและลงไปข้างล่าง หลินโยวหนิงถึงได้รู้ว่ากู้ไหว๋เฉินออกไปบริษัทตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าแล้ว
เธอมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเก้าโมงครึ่ง แล้วแอบทบทวนความขี้เกียจของตัวเองเงียบ ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เธอไม่มีทางจัดการตัวเองเสร็จแล้วออกไปบริษัทได้ตั้งแต่เจ็ดโมงกว่า
กินมื้อเช้าง่าย ๆ เสร็จ หลินโยวหนิงก็กลับขึ้นห้อง
กลับถึงห้องแล้ว เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความหากู้ไหว๋เฉินว่า 【วันนี้พวกเราจะไปตระกูลหลินกันไหม】
กู้ไหว๋เฉินน่าจะกำลังยุ่งอยู่ กว่าจะตอบเธอก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง 【คุณอยากไปไหม】
หลินโยวหนิง 【ยังไงก็ต้องกลับไปสักครั้ง】
เธอไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว คาดว่าหลินหมิงฉีคงโกรธเธอจนแทบจะตาย
กู้ไหว๋เฉิน 【ไปตอนเย็น】
หลินโยวหนิง 【ได้ค่ะ งั้นฉันจะบอกแม่ไว้ก่อน】
กู้ไหว๋เฉิน 【อืม】
หลังจากนัดกับกู้ไหว๋เฉินเรียบร้อย หลินโยวหนิงก็โทรหาเจ้าถิงหลาน บอกว่าตอนเย็นเธอจะกลับไปกินข้าวกับกู้ไหว๋เฉิน
ระหว่างที่สองแม่ลูกคุยโทรศัพท์กัน หลินโยวหนิงยังได้ยินเสียงหลินหมิงฉีด่าพึมพำอยู่ปลายสายราง ๆ “ยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ? บอกเธอว่าไม่ต้องกลับมาแล้ว”
เจ้าถิงหลานหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน พลางปลอบหลินโยวหนิง “หนิงหนิง อย่าไปถือสาพ่อเลยนะ”
“ไม่หรอกค่ะ” หลินโยวหนิงยืนอยู่บนระเบียง มองต้นไม้เขียวชอุ่มในสวนแล้วพูดเสียงเบา “คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนเย็นฉันจะกลับไป” คนที่เธอไม่ใส่ใจ แล้วเธอจะไปถือสาทำไม