ทันใดนั้นก็มีเสียงดังโครม มือข้างหนึ่งยื่นขึ้นมาจากใต้น้ำ สาดละอองน้ำขึ้นมาเป็นวงเล็ก ๆ
มือนั้นซีดขาวราวกับศพ ผิวหนังดูเหมือนแช่น้ำจนเปื่อยมาหลายวัน ปลายนิ้วม่วงคล้ำ มีโคลนสีดำฝังอยู่ตามซอกเล็บ
มันค่อย ๆ ยื่นขึ้นมาจากใต้น้ำ เริ่มจากนิ้วทั้งห้า ตามด้วยข้อมือ พอพ้นผิวน้ำก็พาละอองน้ำเหนียวข้นขึ้นมาด้วย ก่อนจะคว้าข้อเท้าของหลินซิ่วไว้อย่างแม่นยำ
หลินซิ่วกระชากขาหนีทันที แต่มือนั้นกลับมีแรงมหาศาล ข้อนิ้วจิกลงในผิวหนังของเขา แล้วดึงเขาลงไปหนึ่งนิ้ว
จากนั้นมือที่สองก็ยื่นขึ้นมา ตามด้วยมือที่สาม มือที่สี่ และมือที่ห้า พวกมันโผล่พ้นผิวน้ำจากคนละทิศทางพร้อมกัน บ้างคว้าหน้าแข้ง บ้างจับแขน บ้างวางทาบลงบนเอวของเขาโดยตรง
เริ่มมีแขนขาผุดขึ้นมาแน่นขนัดบนผิวน้ำ มือสีเทาขาวนับสิบ นับร้อย ยื่นออกมาจากความมืดพร้อมกัน ก่อนจะลากเขาลงไปในน้ำอย่างบ้าคลั่ง
หลินซิ่วรู้สึกได้ว่ามือเหล่านั้นกำลังออกแรง ไม่ใช่เพื่อฉีกร่างเขาให้ขาด แต่เพื่อดึงเขาลงไป
แรงดูดมหาศาลทะลักขึ้นมาจากส่วนลึกใต้ผืนน้ำ พาร่างของเขาจมลง มือเท้าถูกข้อนิ้วนับไม่ถ้วนจับยึดไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ลากลงอย่างสม่ำเสมอ
น้ำเย็นเฉียบเริ่มท่วมใบหู คาง และริมฝีปาก ทุกครั้งที่จมลง ความอึดอัดราวกับกำลังขาดอากาศก็ถาโถมเข้ามา
“ฉันล่ะ อะไรกันเนี่ย?”
ตอนนี้หลินซิ่วยังมึนงงไปหมด เขาพบว่าตัวเองไม่สามารถใช้อภิพลังได้แม้แต่น้อย
ขณะที่หลินซิ่วกำลังจะจมลงไปจนมิด ก็มีพลังอันแข็งแกร่งสองสายพุ่งเข้ามา
ผิวน้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังอันเย็นเยียบเหล่านั้นราวกับถูกบางสิ่งฉีกเปิดเป็นช่อง