ภายในตู้รถทั้งตู้ดูราวกับโรงงานที่ถูกเก็บกวาดจนโล่งเกลี้ยง พื้นโลหะสีเทาขาวทอดยาวออกไปไกลสุดสายตาทั้งสองด้าน
บนเพดานแขวนโคมไฟเรียงเป็นแถว แสงสีเหลืองหม่นจากโคมเหล่านั้นส่องให้พื้นที่กว้างใหญ่แห่งนี้พร่าเลือนอยู่ในเงาสลัว
“...นี่กลืนหายไปจนเกลี้ยงเกินไปแล้วหรือเปล่า?”
หลินซิ่วยืนมองเข้าไปจากตรงประตูอยู่นาน ก่อนจะยืนยันได้ว่าไม่มีอะไรเหลืออยู่จริง ๆ
ชั้นวางเสบียงที่เชินเหวินปิงอุตส่าห์สร้างขึ้น โครงสร้างภายในที่หม่าหงอิงใช้เวลาสร้างนานหนึ่งถึงสองเดือน ตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกในการใช้ชีวิตของผู้คนหลายหมื่นคนในฐานกังเฉิง ล้วนถูกการหลอมรวมครั้งนี้กลืนกินและเปลี่ยนเป็นวัสดุโครงสร้างทั้งหมด
แม้แต่เก้าอี้สักตัวหรือแผ่นไม้สักแผ่นก็ไม่เหลือไว้
แต่เมื่อเขาลองสัมผัสอย่างละเอียดอีกครั้ง ก็พบว่าการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่นั้นเกินจริงยิ่งกว่าที่คิด
จากจุดที่เขายืนอยู่ตรงประตูไปจนถึงโคนกำแพงที่อยู่ไกลที่สุด เมื่อกะระยะคร่าว ๆ แล้ว ช่วงทางนี้ยาวเกือบหนึ่งพันเมตร ขณะที่ตัวรถด้านนอกยาวเพียงประมาณแปดร้อยเมตรเท่านั้น
พื้นที่ภายในถูกยืดขยายออกไปอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยก็มีปริมาตรราวหนึ่งร้อยเท่าของภายนอก
ตอนนั้นเอง ในกลุ่มคนสองสามพันคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างอึกทึกอยู่ตรงกลาง มีคนสังเกตเห็นหลินซิ่วในที่สุด
ท่ามกลางผู้คนหลายพันคน มีชายคนหนึ่งอายุไล่เลี่ยกับหลินซิ่ววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา หลินซิ่วยังพอจำอีกฝ่ายได้ลาง ๆ ดูเหมือนจะเป็นผู้จัดลำดับคนหนึ่งของฐานกังเฉิง